(ΧΙΣΕ 03 Part III/III) Ειρήνη Ημίν (Τέλος)

Αφού την έκαναν τα παρτουζιάρικα και αγάμητα εικοσάχρονα, ανέβηκα κι εγώ στο δωμάτιό. Τους βρήκα όλους ξύπνιους παρόλο το αργό της ώρας, στο δωμάτιο του Ίων. Και λιώμα όλοι τους. Καρα-κολακευμένο ψώνιο όπως είμαι τους εξιστορώ τα συμβάντα και μένουν άναυδοι. Να φουντώνω σαν κοκόρι εγώ, να βράζει στο ζουμί του ο κακομοίρης ο Ίων. Πλάκα έχει να βλέπεις έναν ασπρομάλλη να γίνεται κατακόκκινος και να μην μπορεί να πει και στους άλλους τον λόγο. Είχα κι εγώ βέβαια κάποιες ενοχές απέναντί του, αλλά μόνο κάποιες.

Εκείνη τη στιγμή, ο Κακός Λύκος κάτι έλεγε με την Ντιβανσί. Είχε χάσει τον συλλεκτικό και μοναδικό αναπτήρα του! Του τον είχε κάνει δώρο πριν πολλά χρόνια η Ζάννα και του ήταν ο,τι πιο πολύτιμο είχε. Πρέπει να ήταν στο μαγαζί. Σε μαύρα χάλια ο Κακός Λύκος. Εγώ δεν συμμετέχω στην κουβέντα, και πάω λίγο στο δικό μου δωμάτιο για να πάρω έναν αναπτήρα δεύτερο. Ψάχνοντας, χτυπάει την πόρτα ο Κακός Λύκος. Ανοίγοντας, τον βλέπω μαζί με την ψηλή και με ρωτάει “Θα έρθεις μαζί μας στο μαγαζί να ψάξουμε για τον αναπτήρα?”. Απάθεια εγώ. Δεν μπορούσα, ήμουν τόσο κουρασμένος και λιώμα τους λέω.

Κι εδώ σε βλέπω και αναρωτιέσαι! Μα καλά, τόσο γαϊδούρι είσαι, σε ακούω να λες. Ναι, ήμουν τόσο γαϊδούρι! Και καθαρά για προσωπικούς μου λόγους. Ο αναπτήρας, που λες, δεν χάθηκε ποτέ. Ήταν όλη την ώρα στην τσέπη μου, από την στιγμή που φύγανε οι δικοί μου από το μπαρ. Είχα όμως γνώση για το πόσο ο Κακός Λύκος ήταν δεμένος με αυτόν, που θα γύριζε τον κόσμο ανάποδα για να τον ξαναβρεί. Ε, να μην το εκμεταλλευτώ?

Κι έτσι, Ντιβανσί και Κακός Λύκος την κάνουν από το χοτέλ προς εύρεση του αναπτήρα... Όπερ σημαίνει, επιτέλους ΜΟΝΟΙ με τον Ίων! Έστω και για αυτό το λίγο. Αφού άφησα να περάσουν και μερικά λεπτά μην τυχών και ξανανέβουν πάνω, πάω στο άλλο δωμάτιο.

Εδώ να δεις. Συμπεριφερόμασταν και οι δυο λες και είχαμε να τα πούμε 300 χρόνια! Αγκαλιές, φιλιά, και ο πυροσβέστης Ζάννα, να κρατάει τσίλιες από το παράθυρο. Μέσα στο μπάνιο εμείς. Πάλι καλά που δεν γαμηθήκαμε και μπροστά της. Άκουσα και τα επίθετα μου βέβαια, για τον τρόπο με τον οποίο έγινε το σκηνικό με τους άλλους (την Ντιβανσί, ο Κακός Λύκος τι μου έφταιγε) για να πάνε να ψάχνονται.

Θα πέρασε και καμιά ώρα και οι άλλοι ακόμα να έρθουν. Κρίμα γιατί θα είχαμε προλάβει να το κάνουμε με τον Ίων κάνα δυο φορές ακόμα. Τελικά αφού τους πήρε τηλέφωνο η Ζάννα, είχαν σταματήσει κάπου να φάνε βρώμικο και ήταν καθ'οδον για το χοτέλ.

Ντύσιμο στα γρήγορα, λεπτομέρειες της στιγμής, χτύπημα της πόρτας.

“Δεν τον βρήκαμε Ζάννα μου”, με πόνο της αποκρίθηκε ο Κακός Λύκος. Αφού εδώ ήταν τόση ώρα, του απαντάει η Ζάννα και τότε ποιος είδε την Ντιβανσί και δεν την φοβήθηκε!!!

“Εσύ έκανες πάλι την μαλακία ε?”, στάση τσαγερό.

Να προσπαθούν Ζάννα και Ίων να την συνεφέρουν, αλλά το μάτι είχε ήδη κάνει 180 μοίρες στροφή. Άστραψε σου λέω...

“Μας έκανες να τρέχουμε βραδιάτικα στους δρόμους? Τώρα θα δεις” και αρπάζοντας το 100 κιλών δερμάτινο μπουφάν της, μου το πετάει με δύναμη στη μούρη.

“Ε, Να!”

Μπαμ!!! Μου'ρθε το φερμουάρ στη τεράστια μύτη μου... Κάτι που την έκανε ακόμα πιο τεράστια από τότε. Δε μπορούσα να μην γελάσω όμως, ακούγοντας αυτό το “Ε, Να!”! 'Αλλά έχοντας λερωμένη τη φωλιά μου, το ψιλοκρύβω. Θέλοντας να ηρεμήσω κάπως τα πνεύματα, πετάω κι εγώ ένα “peace bro” κάνοντας και το σήμα με τα δάχτυλα το οποίο την βγάζει παντελώς εκτός εαυτού!

Ουρλιάζοντας πλέον τόσο που κανείς δεν την καταλάβαινε, πάει να ορμήσει πάνω μου. Αλλά ευτυχώς την πιάνει ο Ίων, σηκώνομαι από το κρεβάτι και πάω για το δωμάτιο μου. Ρίχνω κι άλλο λαδάκι στη φωτιά λέγοντας άλλο ένα “peace brothers” και κλείνοντας την πόρτα, άκουγα κάτι γδούπους. Τι πλάκα...

Κάνα δεκάλεπτο μετά, έρχεται ο Κακός Λύκος στο δωμάτιο και λίγο μετά και η Ζάννα. Η κατάσταση είναι εκτός ελέγχου. Η Ντί να θέλει να φύγει επιτόπου και να πετάει πράγματα, ο Ίων να κλαίει, απειλές της Ντί οτι θα πάει σπίτι μου να με ξεφωνίζει κάτω από τα μπαλκόνια και ότι θα βγάλει βρώμα στον Υπέρηχο και στα άλλα μπαρ πως έχω το καλιαρντό μπαρό (τι μανία θεέ μου) και άλλες υστερίες. Νύσταζα όμως πολύ για να ακούσω όσα μου λέγανε και κάπου εκεί κοιμήθηκα...

Δε χρειάζεται να σου πω και πως ήταν το ταξίδι του γυρισμού. Οι δύο τους ξεκίνησαν καμιά ώρα νωρίτερα από εμάς και ούτε καν χαιρετηθήκαμε. Ξίδι σου λέω...

Αυτή ήταν μια ΧΙΣΕ! Κάθε ομοιότητα με πρόσωπα ή καταστάσεις, είναι εντελώς τυχαία και ουδόλως έχω σκοπό να βλάψω άτομα, χώρους, υστερικές, αναπτήρες κτλ...

Empeirioright (.|.) 2009

(ΧΙΣΕ 03 Part II/III) Στα Πάτρια Εδάφη {...οι βλάχοι όπου λάχει?}

Ξημερώματα, σχεδόν, το άλλο πρωί, η χαρούμενη παρέα ξεκίνησε για την Καρδιτσατσά. Με νωπές ακόμα τις μνήμες από τα όχι-και-τόσο-χαρούμενα γεγονότα της προηγούμενης μέρας, είχαμε όλοι κάτι μούτρα μέχρι το πάτωμα. Οι ομάδες πλέον δύο και το ίδιο σκηνικό φαινόταν πως θα είχε συνέχεια. Η Καρδιτσατσά εν το μεταξύ, ήταν και το birthplace της Ντιβανσί. Η οποία και φρόντισε ήδη από το Άθενς να μας επισημάνει πως θα πρέπει να προσέχουμε τις κινήσεις μας, γιατί την ξέρουν όλη μέσα στην πόλη. Τι να πεις... Θα δεις παρακάτω.

Μ'αυτά και με'κείνα που λες, φτάσαμε επιτέλους και στην Καρδιτσατσά. Κάπως πιο χαρούμενη η όλη φάση πια, λες και μας ρίξανε φλιτ με άρωμα χαράς και ευτυχίας. Ναι ε? Θα'θελες. Δεν κράτησε πολύ! Αφού κανονίσαμε τα των δωματίων -ο ίδιος διαχωρισμός έγινε και πάλι- έπρεπε με κάποιον τρόπο να ανέβουμε και στα δωμάτια. Πέντε άτομα με βαλίτσες όμως, ήταν πολλά για το μικρό ασανσέρ. Μπαίνει πρώτη η Ζάννα, μπαίνω κι εγώ, ακολουθεί ο Ίων, και χραπ! Τον αρπάζει τον Ίων η Ντιβανσί και με “χαριτομενιά” που θα ζήλευε και η Κουρέλα ντε Βιλλ, και του σφυρίζει ένα φωνήεν. “Επ! Πίσω εσύ, μαζί θα ανέβουμε πάνω. Άσε τα παιδιά πρώτα”. Ράκος ο Ίων! Όλο αυτό το διάστημα να θέλει να ξεμοναχιαστούμε για μερικά λεπτά, ποτέ δεν του έβγαινε. Ακόμα και αυτή η λίγη ώρα που κάνει το ασανσέρ να φτάσει στον όροφο, θα ήταν Δευτέρα Παρουσία αν μας καθόταν. Τζίφος. Βέβαια, εγώ πιστεύω πως και να το καταφέρναμε αυτό, η Ντιβανσί θα πετούσε με το σκουπόξυλο από τις σκάλες και θα μας έπιανε (γιατί σιγά μην δεν είχε πάρει πρέφα τι παιζόταν) αλλά δεν έγιναν έτσι τα πράγματα γιατί δεν παίζαμε στις μάγισσες του Χάρλεμ. Στα δωμάτια τώρα, να κανονίζουμε για το πώς θα πάμε στην Λίμνη Πλαστίκα. Επειδή δεν υπήρχε περίπτωση να συμφωνήσουμε, ξεκινάμε για την κεντρική πλατεία να πιούμε καφέ και από εκεί θα βλέπαμε. Α, ξέχασα! Η Ντιβανσί έπρεπε να περάσει και από το πατρικό της να δει το σόι. Έτσι, οι τέσσερις μας πλέον, την περιμέναμε σε ένα καφέ εκεί γύρω. Ευκαιρία ήταν, να μιλήσουμε και για τα χτεσινά. Εδώ μάθαμε πως όλο το σκηνικό στον Βολός έγινε εξ αιτίας της Ντιβανσί! Ξύπνησε νωρίς, βαριόταν, και έτσι παρότρυνε τον Ίων να ξεκινήσουν μόνοι τους. Όσο τα λέγαμε εμείς, κάτι περίεργο γινόταν γύρω μας. Μπορεί να ήταν η κουβέντα που είχαμε, μπορεί δεν ξέρω τι, πάντως όλο το καφενείο μας κοίταζε. Και να πεις οτι μιλάγαμε δυνατά; Το αντίθετο. Διάφοροι θαμώνες έριχναν ματιές διαπεραστικές! Και τι θαμώνες! Αισθανόσουν λες και βρίσκεσαι στον Υπέρηχο, το δεύτερο μου σπίτι τότε. Και το ξύσιμο, να πηγαίνει σύννεφο μιλάμε. Χράτς χρουτς ο ένας, χρατς χρούτς ο άλλος ούτε στα πουστομάγαζα τέτοιο πέσιμο! Όχι, δεν πήγα τουαλέτα! Αφού που λες το σχολιάσαμε και αυτό, μάλιστα έλαβα και τα εύσημα -λόγω ηλικίας- για το θέμα “μας την πέφτουν”, ήρθε η Ντιβανσί και άρα είμαστε έτοιμοι να την κάνουμε για την Λίμνη Πλαστίκα.

Φωτογραφίες, χαρά, υπόνοιες, ξανά φωτογραφίες, σπόντες, μισά μάτια, φαγητό δίπλα στην Λίμνη, βόλτα στο φράγμα, ξανά ματά φωτογραφίες, επιστροφή στην Καρδιτσατσά.

Καθόμασταν σε ένα μπαράκι τώρα, μέσα στην Αγορά της πόλης και λέγαμε να πάμε σε κάνα ποτάδικο-ξενυχτάδικο. Ρωτάμε το γκαρσόνι και μας προτείνει ένα “που θα μας πήγαινε πολύ” όπως είπε.
Το λέγανε Φωτιά, Φλόγα? Κάπως έτσι. Ε, και ξεκινάμε για εκεί. Ήταν πάρα πολύ κοντά στο μικρό μπαράκι που καθόμασταν, σχεδόν απέναντι. Μπαίνουμε που λες, Η φρίκη! Σκοτάδι! Κάτι φάτσες, σκέτοι δολοφόνοι! Τύποι που σίγουρα θα γνώριζαν τον Παλαιοκώστα στην καλύτερη, ή θα ήταν συγκρατούμενοι του, στη χειρότερη. Η μουσική, κλασσικά. Σκυλιά, Καρράς, και άγιος ο θεός. Κάτι λιγοστές μούντζες που ήταν μέσα, την κάνανε σιγά σιγά. Ένα Αμέρικαν Μπάρ με καπνό, σκατόφατσες, και κάνα δυο ξέκολα. Την πουτάνα μου! Σε κωλόμπαρο μας έστειλε ο μαλάκας? Και εμείς πως ήμασταν? Εγώ, ένα ζελεδιάρικο γεροδεμένο παλικάρι σαν τα κρύα τα νερά (τσ τσ τσ), ο Ίων, στρουμπουλός χαρούμενος 50αρης, η Ντιβανσί, μια δίμετρη ψηλή με χάρη και σπάσιμο βασίλισσας του καλλιτεχνικού πατινάζ, η Ζάννα, ένας αδυνατούλης μυστακοφόρος κυριούλης και ο Κακός Λύκος, χοντρούλης. Η Ντιβανσί δίνει πάντα στόχο. Κάτι τέτοιο μάλλον είδε και ο DJ και ξαφνικά από τα μαύρα σκυλιά της πίστας που έπαιζαν μέχρι εκείνη την στιγμή, κάνει μια επαγγελματική αλλαγή και σκρααατς I'm crazy like a fool, what about it Daddy Cool!!! Τι κεραυνός μας χτύπησε όλους? Και βλέπεις με μιας την Ντιβανσί να είναι ήδη πάνω στην πίστα και με το λυγερό κορμί της να λικνίζεται στο ρυθμό της ντίσκο. Τα χέρια της σχεδόν να αγγίζουν τους προβολείς! Ένα απίστευτο θέαμα και εμείς να ακολουθούμε. Και όχι μόνο εμείς! Όλο το μαγαζί σχεδόν να ζωντανεύει, σφηνάκια να μας κερνάνε συνέχεια, ο DJ να περνάει ντίσκο παράκρουση και η Ντιβανσί, Queen of the Night! Κάποια στιγμή, σκάει δίπλα της ένα κτήνος ντουλάπα με μούσια -σίγουρα συγκρατούμενος του Βασίλη- και τι της είπε ρε? “Μου έχεις κάνει έναν πούτσο σαν το ξύλο”! Η ψηλή βέβαια, καθότι μια κιουρρρία που τιμά το στεφάνι της (όταν είναι μπροστά) αποκρίνεται με θεϊκή ατάκα! “Και εσύ ποιος είσαι, ο Πινόκιο?” και ξεκαρδίζεται στα γέλια. Πάει το κτήνος, έφυγε, ταπεινώθηκε. Η πλάκα εδώ, ποιά είναι όμως... Βλέπουμε το κτήνος αφού φεύγει, να ακούει τα εξ αμάξης από τον “απροσδιορίστου ηλικίας και φύλου” φίλο του! Από ότι μάθαμε μετά, ήταν και οι δύο από το Άθενς! Λες να ήταν και αυτοί χαρούμενοι?
Εγώ κάποια στιγμή, πάω για τουαλέτα (ναι, πήγα). Περίμενα να μπω στην μία αντρική και ήμουν παρέα με έναν 45αρη που περίμενε και αυτός. Και δεν θα πιστέψεις τι μπορεί να έγινε! Ο 45αρης μου χαμογελάει! Μου δείχνει και την τουαλέτα να μπούμε μέσα μαζί, ναι ω, άναψα! Και να σου η χαλάστρα! Μπαίνουν μέσα δυο μουτζά!!! Καταστροφή... Δεν ήξερα και πολλά τότε πάει το επιτόπιο νταραβέρι. Γαμώτ...

Τα σφηνάκια στο μεταξύ, να μην έχουν σταματημό! Τόσο κέφι, που δεν προσέξαμε οτι η Ζάννα ήταν σε μια γωνιά και δεν συμμετείχε. Ήταν χάλια. Δεν μας έλεγε τι έγινε αλλά με τα πολλά μας ξέρασε το απίστευτο! Πέντε μαλακισμένα που καθόταν δίπλα και όχι μόνο μας έκραζαν, είπαν και της Ζάννας (την αποκάλεσαν “ρε γέρο”) να τους πάρει από μια πίπα και να τους σκάσει και κάνα τάλιρο! Τα παίρνω στο κρανίο και πάω για φασαρία. Όχι όμως την κλασική φασαρία... Πάω στο μπάρ και παραγγέλνω 6 σφηνάκια. Τα πέντε με σκέτο ταμπάσκο και λίγη βότκα για ντανιά, και το δικό μου κανονικό. Και πάω στα αγάμητα! “Κερασμένα” τους λέω ενώ στην μούρη τους έχει αποτυπωθεί η λέξη 'απορία'. “'Άντε, τι φοβάστε μεγάλοι άνθρωποι”. Τα βουτάνε, τα πίνουν, πνίγονται και τους αρχίζω. “Ποιος πούστης από εσάς την έπεσε στο φίλο μου?”. Κανείς δε μιλάει. Κάνουν τα πάντα για να μην έρχονται σε επαφή με το βλέμμα μου. Ένας μόνο χαζογελάει πίσω από τα -ακόμα- αξύριστα μούσια του.”Εσύ” δείχνοντάς τον, “Εσύ φαίνεσαι πιο πούστης από τους άλλους. Άρα εσύ το είπες”. Ψιλο-χαμογελάνε τώρα οι υπόλοιποι τέσσερις και κατσουφιάζει αυτός. Και θα περίμενε κανείς, να γίνει καμιά μανούρα τώρα. Αντί αυτού όμως, αρχίσαμε έναν περίεργο διάλογο!
“Είσαι αδερφή?”
“Τι δουλεία έχεις με αυτούς?”
“Σ'αρέσουν οι παππούδες?”
και άλλα τέτοια... 'Όση ώρα γινόταν ο περίεργος διάλογος οι άλλοι την κάνανε για το χοτελ. Επειδή εγώ όμως δεν θυμόμουν που ακριβώς ήταν το ξενοδοχείο, προθυμοποιήθηκαν και τα πέντε αγοράκια (20-21 χρονών όλα τους) να με πάνε εκεί. Στο δρόμο να με ρωτάνε ξανά τι δουλειά είχα με τους γέρους και έξω από την πόρτα του χοτελ, να θέλουν να ανεβαίνουμε όλοι μαζί! Φυσικά και δεν δέχτηκα, εννοείτε αυτό. Δυο από αυτά μου δώσανε και το τηλέφωνο τους, σε περίπτωση που κατέβαιναν στο Άθενς. Είδες τα μικρά? .............(TO BE CONTINUED)


Αυτή ήταν μια ΧΙΣΕ! Κάθε ομοιότητα με πρόσωπα ή καταστάσεις, είναι εντελώς τυχαία και ουδόλως έχω σκοπό να βλάψω άτομα, χώρους, Βολιώτες, Καρδιτσατσιώτες κτλ...

Empeirioright (.|.) 2009

KILL BILL 1 & 2, σε 1 λεπτό!

(ΧΙΣΕ 03 Part I/ΙΙΙ) Σουρα Στα Στενα του Σακαφλια

Ας πάμε τώρα, ένα ταξίδι... Δεν είναι και τόσο ΧΙΣΕ {περισσότερο με ΧΙΣΕΜΕ μοιάζει (Χαρούμενη Ιστορία Σεξουαλικού Ενδιαφέροντος Με Έκτροπα)}, αλλά έχει και αυτή τον χαβαλέ της...

Κάμποσα χρόνια πριν, στις αρχές της καριέρας μου, εγώ και η -τότε- πρώτη “χαρούμενη” παρέα μου, αποφασίσαμε μετά από ...ώριμη σκέψη, να πάμε ένα ενδοθεσσαλικό τριήμερο. Το σχέδιο έλεγε πρώτα να σκάσουμε στον Βολός και μετά στην Καρδιτσατσά. Θα ήμασταν πέντε άτομα. Δυόμιση ζευγάρια κι εγώ.
Ξεκινάμε την τρελή και αδέσποτη εκδρομή με πρώτο προορισμό μας, το Βολός. Φτάνοντας στο ξενοδοχείο και αφού φτιαχτήκαμε για έξοδο, την κάναμε για τους δρόμους. Εδώ να σου πω και πως χωριστήκαν τα δωμάτια. Εγώ ήμουν με το ένα ζευγάρι, την Ζάννα και τον Κακό Λύκο, ενώ στο άλλο ήταν το εναμισάρι ζεύγος, η Ντιβανσί και ο Ίων.
Το πρώτο βράδυ που λες, πάει χαλαρά. Βγήκαμε στον Βολός, κάτι θα τσιμπήσαμε με διάφορα ούζα και τσίπουρα στην παραλιακή, και τέλος πήγαμε σε ένα μπαράκι όπου μας περίμενε και ένας γνωστός του Ίων. Ένας επιφανής ύπανδρος και εγγονούχος κιριούλης ετών 60+, καλοδιατηρημένος αλλά στρατιωτάκι διάφανο, αδύνατο, άτριχο (μέρα ή νύχτα?), που δεν θυμάμαι το όνομά του.

Εδώ, να κάνω μια μικρή παρένθεση... Τότε, ήμουν γύρω στα 80 κιλά, με 1,75 ύψος. Καλοσχηματισμένο σώμα, σχεδόν μυώδες, ξουρισμένη μούρη, μαλλί φουλ στο ζελέ και τρίχες κορμιού αραιά και που. Καμία σχέση με τώρα, που είμαι κοντά στα 100 κιλά (ήμουν και παραπάνω), το ίδιο ύψος (αν και στην τελευταία ταυτότητα με έβαλαν 1,73 γιατί με μέτρησαν μέχρι το αφτί μου) και μούσια... Πάμε παρακάτω...

Καθώς περνούσε η νύχτα, το κέφι ανέβαινε. Ειδικά όταν ακούς και το συγκρότημα που έπαιζε ζωντανή μουσική, να λέει το εκπληκτικό “Γιάλα γιάλα, γιάλα γιάλα, πίνεις τον φραπέ με γάλα”, πως να μην σου ανέβει το κέφι στο φουλ. Και πιες, και πες, κάποια στιγμή πήγα προς νερού μου. Ανεβαίνοντας όμως από την τουαλέτα, να σου στα σκαλιά ο κυριούλης! Μου χαμογελάει, του γνέφω και συνεχίζω την ανηφόρα. Έλα όμως που με αρπάζει και πλησιάζει απειλητικά τα χείλια του στα δικά μου! Κάνω σλάάάκ, του ξεφεύγω για να του πω πως “Α, δε μπορώ. Μα έχω δεσμό στο Άθενς!”! Το σεβάστηκε ο κυριούλης, εύγε του, και τελικά γλίτωσα την διακόρευση! “Μα ποιον δεσμό σου στο Άθενς”, εύλογα θα με ρωτήσεις. Ο δεσμός μου που λες, ήταν ο ένας από το ενάμιση ζευγάρι! Ο Ίων, ήταν ο κρυφός, παράνομος, αμαρτωλός δεσμός μου εδώ και κάνα χρόνο περίπου πριν όλα αυτά, που ο κόσμος το είχε τούμπανο και η Ντιβανσί κρυφό καμάρι! Βγάλε συμπέρασμα σε τι μπάχαλο είχα βρεθεί τα πρώτα μου χρόνια, στα πρώτα μου βήματα!
Και να ήταν μόνο αυτό? Γελάστηκες. Καθότι ο πολύ μικρότερος της παρέας εγώ, αποφάσισα μαζί με τον αμέσως μεγαλύτερο από εμένα, τον Κακό Λύκο, να κάτσουμε λίγο παραπάνω στο μπαράκι. Για “Νύχτα Τεκίλας”! Οι άλλοι, όπως κατάλαβες, σαν γηραιότεροι που ήσαν ήθελαν να φύγουν. Ε, καλά να πάθουν. Περάσαμε ακόμα καλύτερα με τα παιδιά του μπαρ, πίνοντας, ξερνώντας που και που, μα γενικώς ένας γαμώ τους χαβαλέδες. Ο οποίος μας κράτησε μέχρι το πρωί.

Την άλλη μέρα το πρωί, ήταν κανονισμένο να πάμε στο Πεόλιο. Και ενώ το ραντεβού για όλη την παρέα ήταν στις 12 το μεσημέρι, οι Ίων και Ντιβανσί μας την έκαναν από τα άγρια χαράματα! Μας άφησαν και τους τρεις ξεκρέμαστους! Νεύρα, τσαντίλες λέης και με λίγα λόγια, αρχίζει η ρήξη.
Εκείνη την περίοδο, η ΔεσΠείνα Κιανδεί είχε βγάλει ένα σουξεδιάρικο CD με κάτι παιδικά τραγουδάκια. Ένα από αυτά ήταν και το “Διακοπτάκι”, το οποίο και έγινε και ύμνος των τριών που φάγαμε το φτύσιμο της Ντιβανσί και του Ίων. Να ανεβαίνουμε εμείς στο Πεόλιο, να κατεβαίνουν αυτοί! Τόσο καλά. Και όταν επιτέλους το βραδάκι τους συναντήσαμε πίσω στο χοτέλ, εκεί να δεις. Μέσα στο δωμάτιου τους, πανζουρλισμός! Εγώ να είμαι παγοκολώνα -ποιο κούλ δε γινόταν- και οι άλλοι τέσσερις να καυγαδίζουν. Κάποια στιγμή όμως τα παίρνω που λες στην κράνα, αρπάζω το cd-player στα κρυφά και τα χώνω με το “Υποφέρω” (στο σημείο 01:27 που ξεκινάει το beat λέγοντας “Κι Υποφέρω”), πάλι από το παιδικό CD της ΔεσΠείνα Κιανδεί. Χάος! Ο Ίων να είναι μεταξύ καρδιακής προσβολής και εγκεφαλικού, η Ντιβανσί να ωρύεται και να με κράζει με λέξεις και έννοιες που πρώτη φορά άκουγα (με είπε “τσόλι” για παράδειγμα! Έπαθα ντουβρουτζα!) Και όλα αυτά ξέρεις γιατί έγιναν? Γιατί ο Ίων υπέθεσε πως εγώ με τον Κακό Λύκο και την Ζάννα, κάναμε τρίο το βράδυ!
Η Λογική του? Παν + Κακός Λύκος(που είναι και χοντρός) + ποτό = Παρτούζα με Ζάννα!
Τόσο μυαλό δηλαδή. Μη σου τα πολυλογώ λοιπόν, με όλη αυτή τη φάση έπρεπε να πάμε και στο τραπέζωμα που μας είχε ετοιμάσει και ο κυριούλης! Οι φάτσες πια, καμία σχέση με τις χτεσινές. Ήμασταν πλέον, δύο στρατόπεδα. Οι δυο τους και εμείς οι τρεις. Α, και ο κυριούλης που έδειχνε να μην καταλαβαίνει τίποτα...
Πίσω στο ξενοδοχείο, εγώ και ο Κακός Λύκος να χάσκουμε και να γελάμε στο δωμάτιο μας με τα γεγονότα και οι άλλοι δύο να σφάζονται στο δικό τους και να ακούγονται πέντε τετράγωνα μακριά. Η Ζάννα σε ρόλο πυροσβέστη, δεν κατάφερε τίποτα. Ακόμα μου ηχεί το “Τι το ήθελες και το κάλεσες το μαλακισμένο?”, που είπε η Ζάννα πως είπε η Ντιβανσί! Λες να είχε καταλάβει τίποτα? Εγώ ήμουν 90% σίγουρος, αλλά ο Ίων φρόντισε να με ενημερώσει από την Αθενς ήδη, πως δεν τρέχει τίποτα (ψεεεεεύτης).
Έτσι, την έπεσα για ύπνο γιατί την άλλη μέρα είχαμε ταξίδι στην Καρδιτσατσά......... (TO BE CONTINUED)


Αυτή ήταν μια ΧΙΣΕ! Κάθε ομοιότητα με πρόσωπα ή καταστάσεις, είναι εντελώς τυχαία και ουδόλως έχω σκοπό να βλάψω άτομα, χώρους, κυριούληδες, παρτουζιάρηδες, κτλ...

Empeirioright (.|.) 2009

Ψωνίζω, άρα υπάρχω

Ή αλλιώς, όταν τα συνθήματα στους τοίχους που κράζουν την υπερκαταναλωτική κοινωνία γίνονται σλόγκαν στις βιτρίνες πολυκαταστημάτων, τότε το μόνο που μας μένει να δούμε ακόμα είναι να λευτερωθεί επιτέλους αυτή η Βόρεια Μύκονο!
Ο κανονικός τίτλος του βιβλίου/ταινίας είναι Confessions of a Shopaholic, που κάτι μου κάνει σε Sex And The City αλλά χωρίς πολύ σεξ. Απλά χαζοχαρούμενο, όπως και το SatC, με τύπους γυναικών κάτι παραπάνω από καρικατούρες. Έτσι, έτσι... Ψωνίστε για να υπάρχετε, όσο ο σύζυγός σας ψωνίζεται στα διπλανά τσοντοσινεμά...

(ΧΙΣΕ 02) Πρώτη φορά Γιορτάζω ή Γεννημένος Την 4η Ιουλίου

Γουά! Που την θυμήθηκα τώρα αυτήν την ιστορία, ούτε εγώ ξέρω. Ήταν η ...πρώτη μου φορά, σαν ενήλικος! Προηγήθηκαν βέβαια και μερικές άλλες, αλλά σε μονοψήφια ηλικία!
Λοιπόόόν...


Μέρος Α. Περί ανέμων και υδάτων
Τότε που λες, δούλευα σε ένα από αυτά τα μαγαζιά που έχουν το σπαστό ωράριο. Σπάσιμο νεύρων μιλάμε. Τις διπλές μέρες, Τρίτη-Πέμπτη-Παρασκευή, έπρεπε να κάνω γύρω στη μία με μιάμιση ώρα πήγαινε-έλα από το μαγαζί στο σπίτι και πάλι στο μαγαζί. Μια τέτοια Τρίτη ήταν λοιπόν, κατακαλόκαιρο, που μόλις είχα κλείσει και περίμενα στη στάση το λεωφορείο. Και περίμενα, και περίμενα ώσπου κάποια τυχαία στιγμή, να σου το φυσαρμόνικα-bus! Επιτέλους θα πάω σπίτι! Έλα όμως που το μπουρδέλο ήταν τίγκα στον κόσμο. Πως να μπεις εκεί μέσα? Σαρδέλες μιλάμε. Άσε καλύτερα λέω, θα πάρω ταξί... Ανάβω ένα τσιγάρο και για γαμώ τις τύχες που είχα, δευτερόλεπτα μετά από το λεωφορείο-φυσαρμόνικα (αλήθεια, γιατί τα λέμε “φυσαρμόνικα” αυτά τα λεωφορεία αφού μοιάζουν πιο πολύ με “ακορντεόν”???) ήρθε ένα ταξί, γιεεες! Σταματάει και μπαίνω μέσα. Μπροστά, καθόταν ήδη κάποιος, οπότε πάω πίσω. Με ρωτάει προορισμό, και ξεκινάμε. Όσο πηγαίναμε, ο ταρίφας μιλούσε με τον συνοδηγό του. Ένας ταρίφας γύρω στα 50, κάπως στρουμπουλός, με άσπρο μαλλί και μαύρο φρύδι. Ακόμα δεν μου είχε δημιουργηθεί η ψύχωση “Πασχάλης Τερζής” (τι κόλλημα κι αυτό) αλλά σίγουρα βοήθησε και αυτός ώστε να γίνει. Ο συνοδηγός, απλά διάφανος. Αδύνατος δηλαδή. Όσο οι δυο τους λέγανε τα περί ανέμων και υδάτων, εγώ κάπνιζα το τσιγάρο μου και κοιτούσα το ρολόι. Κάποια στιγμή όμως ο πελάτης, ενοχλημένος από τον καπνό, μου κάνει παρατήρηση να το σβήσω. Ευγενικός, παρόλο που ήταν αδύνατος (πλάκα κάνω). Το πετάω που λες. Ενώ οδεύαμε, βλέπω αλλά δεν δίνω σημασία, με ποιόν τρόπο ο ταρίφας άλλαζε τις ταχύτητες. Με το κωλοδάχτυλο. Τι περίεργο λέω από μέσα μου, και το προσπερνάω. Λίγα μέτρα πιο πέρα, μπαίνει και μια κοπέλα. Ωραία, σκέφτομαι, σε Εβραίο πέσαμε (κράτα το αυτό). Αρχίζω εγώ το μπλα μπλα με την τύπισσα περί αλλεργιών γιατί έτσι μας ήρθε, ούτε θυμάμαι δηλαδή για πιο λόγο. Κάποια στιγμή κατεβαίνει ο μπροστινός, κατεβαίνει και η κοπέλα, οπότε τώρα, είμαι μόνο εγώ και ο ταρίφας. Μια και την είχαν κάνει όλοι από το αμάξι, μου προτείνει που λες, να πάω να κάτσω μπροστά για να καπνίσω ελεύθερα. Τι καλός άνθρωπος σκέφτηκα εγώ. Μέσα στην τρελή χαρά εγώ -που θα καπνίσω, μη πηγαίνει ακόμα ο νους σου στο πονηρό- κατεβαίνω και μπαίνω στην μπροστινή θέση...


Μέρος Β. Άσχημα Λόγια (με την Ελένη Πέτα)
Κάθομαι μπροστά που λες, ανάβω και το τσιγάρο μου σαν κύριος και πλέον αισθάνομαι βασιλιάς. Ήταν μια τρομερά καυτή ημέρα και το χέρι το είχα έξω από το παράθυρο. Μας πιάνει και η κίνηση οπότε ο ταρίφας, αρχίζει να κουβεντιάζει...
“Πώς και δεν πήρες το λεωφορείο που ήταν μπροστά”, με ρωτάει. Μπα, ήταν τίγκα στον κόσμο, πολύ στρίμωγμα, του απαντάω.
“Α, χάνεις... Είναι ωραίο το στρίμωγμα. Τον ακουμπάς όπου κάτσει”! Ντοηνγκ!!! Και Εβραίος και μαλάκας. Ωραία διαδρομή θα κάνω, ήδη με κούρασε...
“Ναι”, του λέω εγώ, “και αν φας όμως καμιά αδέσποτη? Τι γίνεται μετά?”, προσπαθώντας να φέρω το κλίμα μέσα σε λογικά πλαίσια.
“Έλα μωρέ, δε γίνετε τέτοιο πράγμα” με καθησυχάζει και συνεχίζει “Εγώ μια φορά πήγαινα με το ΚΤΕΛ στα Γιάννενα και όπως κατεβαίναμε από το πούλμαν μου τον ακουμπάει ένας από πίσω, στο στρίμωγμα πάνω, με ένα πράμα νααααα” δείχνοντας μου τη διάμετρο του τιμονιού της παλιάς Μερσεντές!
Σοκ εγώ! Το στομάχι μου το νοιώθω να ακουμπάει την καρδιά. Τι θέλει να μου πει με αυτό? Εδώ, άμα σου πω πως μέχρι στιγμής δεν έχω πάρει χαμπάρι οτι μου την πέφτει, δε θα με πιστέψεις! Ήμουν τόσο μαλάκας τότε εκείνη την εποχή, που ακόμα και το καραμπάμ “μου τον ακούμπησε” που είπε, δε το έδωσα σημασία! Για να τον ρωτήσω μετά, παντελώς ηλίθια και μηχανικά, αν όταν κατεβήκανε, πλακώθηκαν στο ξύλο. Αυτό μου έμοιαζε “λογικό”, τότε!
Φαντάσου οτι του βγήκε δυνατό γέλιο μόλις ξεστόμισα την χαζομάρα. Και έτσι, προσπαθώντας να σταματήσει το γέλιο, ακούω και την επόμενη βόμβα!
“Όχι ρε φίλε! Ανταλλάξαμε τηλέφωνα και το ίδιο βράδυ σκυλογαμηθήκαμε”! Σούπερ Ντοηνγκ!!!
Δεύτερο σοκ εγώ! Το στομάχι πλέον, έχει φτάσει εκατοστά κάτω από τον λαιμό μου. Μα τι ακούω? Τι μου λέει? Εντελώς σπαστικά, ανάβω ένα δεύτερο τσιγάρο και το προσπερνάω, πάλι!
Περνάνε κάτι μουγκά λεπτά, και μου κάνει τον δεύτερο γύρο “επίθεσης”, με την κλασική -λέω πλέον- ερώτηση του αν έχω κορίτσι. Σαφώς και η απάντηση ήταν όχι, αλλά δεν περίμενα με τίποτα την συνέχεια που ακολούθησε!
“Με αυτή την ζέστη, δε θα ήταν καύλα να είχες ένα δροσερό κωλαράκι να χώσεις τον πούτσο σου?” Ε, ναι, λέω εγώ που ήδη αρχίζω και καυλώνω. Και με μία αστραπιαία ζιου-ζιτσου νίντζα κίνηση, το χέρι του βρισκόταν στο φουσκωμένο πακέτο μου, λέγοντας “πωωω ρε φίλε, έχει πολύ πράμα εδώ μέσα”. Εδώ να με δεις! Το στομάχι το νοιώθω να πάει να μου βγει από το στόμα! Σοκ και δέος (sic) μιλάμε. Και πριν προλάβω κάτι να σκεφτώ μου πετάει και την γαμώ τις ατάκες “Γουστάρεις να πάμε να ξεσκίσουμε τις πουτσάρες μας?” Ε, αυτό ήταν! Είμαι έτοιμος να ή λιποθυμήσω ή να ξεράσω, δεν ξέρω. Αλλά ΝΑΙ λέω εγώ!!! Μου λέει πως θα πάμε στο “σπίτι” ενός φίλου του, το οποίο είναι απομονωμένο και αρχίζουμε να τραβάμε προς τα κει. Είμαι όμως τόσο χάλια εκείνη την ώρα, ούτε σάλιο δεν είχα τόσο που μπέρδευα τη γλώσσα μου και δεν μπορούσα να μιλήσω σωστά! Μια στιφαμάρα άλλο πράμα. Του λέω να σταματήσει κάπου για να πάρω καμιά μπύρα, μπας και συνέλθω. Όντως, έτσι έγινε... Πήρα από ένα περίπτερο στο δρόμο, τέσσερις (4) μπύρες, τη μία την ήπια μονορούφι στο ταξί...


Μέρος Γ. I Want Your Sex (George Michael)
Προχωράμε που λες... Πρωτόγνωρα συναισθήματα με έχουν πλημμυρίσει, όλη αυτή την ώρα, από το ΝΑΙ και μετά. Σκέφτομαι, καπνίζω, να σου και η δεύτερη μπύρα άδειασε. Και τότε, τσουπ, φτάσαμε! Είμαστε μέσα σε ένα τεράστιο οικόπεδο, το οποίο στη μέση του είχε ένα μικρό οίκημα. Περπατώντας και με τον ήλιο να τσουρουφλίζει κάθε σπιθαμή ελεύθερου κορμιού, φτάνουμε στην πόρτα την οποία άνοιξε με ένα σκουριασμένο παλαιού τύπου κλειδί. Βρίσκομαι απέναντι από έναν χώρο 2 επί 3, κόγχη και λατρεία, γεμάτο σκόνη, σιδηρικά, άδεια βαρέλια και ο,τι άλλο απαρτίζει μια αποθήκη εν αχρηστία. Ο χώρος που περισσεύει, ίσα που χωράει 2 άτομα. Τέλος πάντων, στα αρχίδια μου! Δε νομίζω να θυμάμαι άλλη φορά να είμαι τόσο καυλωμένος, που η εικόνα του χώρου δε με ένοιαξε καθόλου. Ακόμα μου έρχεται η μυρωδιά του σκουριασμένου σιδήρου, και φτιάχνομαι... Κλειδώνει την πόρτα που λες, και αρχίζουμε τα χαϊδέματα, τα τριψίματα, τα γλωσσόφιλα. Είμαι τόσο τούμπανο!!! Μου κατεβάζει το παντελόνι και μου κάνει ένα τσιμπούκι, όμοιο του δεν είχα για αρκετά χρόνια μετά. Όσο με τσιμπούκωνε, άδραξα της ευκαιρίας να ανοίξω την τρίτη μπύρα, κάτι το οποίο δεν τον ενόχλησε καθόλου. Ούτε εμένα βέβαια! Κάποια στιγμή, του λέω να μου γυρίσει. Ήθελα να μπώ κάπου ο άνθρωπος. Βάζω σάλιο (καπότα? Τι είναι αυτό?) και μου λέει να μην βάλω, δεν χρειάζεται. Όντως, δεν χρειαζόταν και με μια κίνηση είμαι ήδη μέσα του! Τι Ευτυχία! Πρώτη φορά γαμούσα κώλο! Μου έκανε και κάτι “μαθήματα” με το κωλάντερο του που παρά λίγο να χύσω κάποια στιγμή αλλά κρατήθηκα γιατί ήθελα να μην τελειώσει ποτέ μιλάμε. Έλα όμως που έχυσε πρώτος αυτός! Βγήκα και μου τον ξαναπαίρνει πίπα για λίγο, μέχρι που τελικά έχυσα μέσα στο στόμα του! Αυτό ήταν, πέθανα! Έβλεπα αστεράκια μέσα σε ένα κόκκινο φόντο! Είμαι πλέον ένας χαρούμενος νεκρός! Σκάσαμε και το τελευταίο γλωσσόφιλο και εγώ να έχω πάθει την πλάκα μου μιλάμε.
Πετάω στα σύννεφα...


Κεφάλαιο Δ. Κι Ύστερα, Κι Ύστερα (Μαρινέλα)
Αφού λοιπόν ντυθήκαμε, εγώ βρισκόμουν στον όμορφο κόσμο με τα ροζ! Τι τέλεια, τι υπέροχα. Όλα φάνταζαν εκπληκτικά, τα δέντρα, τα πουλιά, σε τέτοια κατάσταση ήμουν. Φαντάζεσαι. Πηγαίνοντας πλέον στο γυρισμό για το σπίτι, μιλούσαμε και μου είπε και τα δικά του. Πρόσφατα χωρισμένος αυτός και με ένα παιδί. Χώρισε, μου είπε, γιατί η γυναίκα του τον έκανε τσακωτό στο κρεβάτι με έναν ανιψιό του! ΝΤΑΝΝΝ ΝΤΑΝΝΝ ΝΤΑΝΝΝ χτυπά η καμπάνα...Αφού μου έλεγε και κάτι συμβουλές, βρίσκεται στο δρόμο του και μια πελάτισσα την οποία και πήρε. Σταματήσαμε την κουβέντα αλλά ευτυχώς λίγο πριν, του είχα δώσει και το τηλέφωνο μου. Άλλη μαλακία εδώ. Του έδωσα νούμερο το οποίο έληξε 2-3 μέρες μετά! Τέλος πάντων... Και φτάνουμε που λες, σπίτι.
“2000 δραχμές” μου λέει! Και παθαίνω το υπέρτατο σούπερ ντοηνγκ σοκ! Όχι μόνο πλήρωσα την διαδρομή από τη δουλεία εώς το γαμήσι, αλλά και από το γαμήσι μέχρι το σπίτι μου! Μη σου πω ΚΑΙ το γαμήσι. Για να καταλάβεις καλύτερα, η κλασική ταρίφα από τη δουλεία στο σπίτι, ήταν γύρω στις 600 δραχμές. Πλήρωσα και κατέβηκα, μέσα στη θλίψη... Γκρεμοτσακίστηκα μιλάμε, έπεσα με μιας στη γη, από τον 7ο ουρανό! Πως τα διέλυσε όλα έτσι...
Παρόλα αυτά, εγώ είχα φάει χοντρό κόλλημα. Δεν υπήρξε παλιού τύπου μερσεντές που να μην την είχα μισθώσει! Τίποτα, δεν τον ξαναβρήκα πουθενά. Θυμάμαι ακόμα και τώρα τις πινακίδες του, γιατί έτυχε να μοιάζουν με ένα μοντέλο κινητού εκείνης της εποχής. Μια φορά μονάχα τον ξαναπέτυχα, 2 χρόνια μετά περίπου, αλλά ήμουν σε αμάξι φίλου και τον χάσαμε στην κίνηση.
Ήταν Τρίτη 4 Ιουλίου 2000...


Αυτή ήταν μια ΧΙΣΕ! Κάθε ομοιότητα με πρόσωπα ή καταστάσεις, είναι εντελώς τυχαία και ουδόλως έχω σκοπό να βλάψω άτομα, χώρους, αποθήκες, ταξί κτλ...

Empeirioright (.|.) 2009

Gay φιλι σπερνει πανικο στην Φανταστικη Χωρα

Θυμάμαι πριν μερικά χρόνια, σε μια “φανταστική” χώρα με gay πρωθυπουργό, παιδεραστές χοντρούς υποψήφιους αρχηγούς κομμάτων (αλήθεια, θυμάσαι το Benny Hill show? Ωπ... Τώρα πώς μου΄ρθε αυτό!?), σκέτες δημαρχινες, κληρικούς για πήδημα και άλλους "υπεράνω υποψίας" ανθρώπους των κοινών, να προκαλείται ένα "σοκ και δέος", όταν σε prime time ώρα σε κάποιο σήριαλ, παίχτηκε ένα γαλλικό φιλί μεταξύ δυο εκ των πρωταγωνιστών, που λόγω του σεναρίου, έτυχε να είναι άντρες.

Έγινε της μουρλής! Ένα συμβούλιο της χώρας, κοστολόγησε το φιλί αυτό για 100.000 νομισματικές μονάδες (αν ήμουν σε αυτή τη χώρα, θα χρωστούσα τρισεκατομμύρια νομισματικές μονάδες)! Θεούσες και θεούσοι βγήκαν στους δρόμους, “στην πυρά στην πυρά” φωνάζανε κάποιοι κύριοι με γραβάτες που ακόμα δεν είχαν προλάβει να σκουπίσουν τα ψωλοχύματα από την μάπα τους, ούρλιαζαν με αυτούς και άλλοι τόσοι “καθώς πρέπει” συνάνθρωποι -από εκείνη την χώρα- μαζί και με μια Luka που πρέπει να διαμένει κάπου στην Αγαμήτου και Νευρώζας γωνία, τόσο δυνατά όμως που έγινε παγκοσμίως γνωστή -αυτή η χώρα-.

6 χρόνια μετά σε αυτή την περίεργη και “φανταστική” χώρα, την στιγμή που σε άλλες χώρες κάποιοι άντρες παντρεύονται μεταξύ τους και κάποιες γυναίκες νυμφεύονται μεταξύ τους, ένα άλλο γαλλικό φιλί προκαλεί και πάλι, αυτή τη φορά όμως, σε θεατρική παράσταση. Γαλλίδα και η σκηνοθέτις της “Ρουσλάνας” (σιγά μη σου βάλω και το κανονικό όνομα της παράστασης... Αφού σου λέω πως όλα αυτά γίνονται σε “φανταστική” χώρα τόση ώρα) τόλμησε να δώσει στον ήρωα μια θηλυκή πλευρά και αυτό είχε σαν τελικό αποτέλεσμα, ένα γλωσσόφιλο ανάμεσα σε δύο ήρωες της παράστασης.

Έγινε της μουρλής! Ένα συμβούλιο της χώρας... Ωπα, λάθος, αυτό σου το είπα πριν! Αλλά και πάλι! Και το ίδιο να σου έγραφα, κοίτα να δεις σύμπτωση ε, δε θα είχε και τόση διαφορά! Νταξ, το καινούργιο γλωσσοφιλο, είναι πιο ντελικάτο θα μου πεις, πιο ιντελεκτουέλ από το πρώτο που παίχτηκε σε Μέσο Μαζικής Εξαθλίωσης. Και έτσι, οι νέες αντιδράσεις αποκτούν έναν αέρα χλίδας και γκλαμουριάς!

“Stay away ανώμαλη ομοφυλόφιλη! You ruin my επίπεδο” (εν Οξφόρδη σπουδαγμένος)

“Άνδρες ητο τούτοι που ένωσαν τας στοματικάς τους κοιλότητας?” (κολλημένος στα 1900)

“Κύριε πρέσβη! Γαλλικά ήταν αυτά τα σοκολατάκια?” (χαζός ξανθός Αλληλούια)

“Εγώ δεν ξαναπαίζω το πνευστό μου, αν δεν με καλέσουν στη σκηνή για τρίο” (μέλος ορχήστρας)

και άλλα τέτοια...

Και όλα αυτά μπορεί να σου μοιάζουν αστεία αλλά στην πρεμιέρα του έργου, το Διοικητικό συμβούλιο της Σκηνής (να το πάλι ένα συμβούλιο) εξέδωσε φυλλάδιο το οποίο έγραφε:

«Όπως θα διαπιστώσετε κατά τη διάρκεια της παράστασης, η συγκεκριμένη σκηνοθετική απόδοση εκτός του ότι αλλοιώνει το libretto προσδίδει στον κεντρικό ήρωα του έργου ομοφυλοφιλικές τάσεις με ακραίες σκηνές, κάτι για το οποίο διαμαρτυρηθήκαμε εγγράφως στη Διοίκηση της ΧΧΧ».

Κυριολεκτικά, έγινε το σύστριγγλο μέσα στην αίθουσα. Άλλοι γιουχάιζαν και άλλοι χειροκροτούσαν! Που να ακουστεί η κακομοίρα η σκηνοθέτις όταν στο φινάλε ήθελε να προβάλει τις απόψεις της... Τη δεύτερη μέρα της παράστασης όμως, το Σάββατο, ένα Β-Movie “παίχτηκε” μεταξύ ομοφυλοφιλικών οργανώσεων οι οποίες ήθελαν να διαβάσουν κείμενο για την ομοφοβική συμπεριφορά του ΔΣ και των αντρών(?) Ασφαλείας που με το μέρος τους είχαν τους τεχνικούς αλλά ΚΑΙ μέλη της ορχήστρας!!! Για τέτοια παιδεία μιλάμε...

Τι να σου πώ τώρα? Οτι είναι ντροπιαστικό το όλο θέμα, για αυτή την “φανταστική” χώρα? Οτι για άλλη μια φορά, θα γίνει παγκοσμίως διάσημη? Ο,τι και να πω, πάλι τα ίδια σκατά θα παραμείνει.

Και τέλος, όπου “φανταστική”, βάλε “φασιστική”... Αποδίδει καλύτερα, τι λες?

Ο Περιβοητος Ρασπουτιν, και το εκθεμα του

Φίλοι με τεράστιες ψωλές, γούδες, σαρμέλες, μπάρες και τα συναφή,
ΠΡΟΣΟΧΗ!

Ποτέ δεν ξέρετε τι σας επιφυλάσσει η
επόμενη μέρα... Το παρακάτω κείμενο είναι παράθεση απο το blog paratolmo
και δε νομίζω να θέλετε κι εσείς να γίνετε έτσι!





Ο Γκριγκόρι Ρασπούτιν ηταν μια αμφιλεγόμενη προσωπικοτητα.Είχε κατηγορηθεί από πολλες επιφανείς προσωπικότητες για διάφορα λάθη, τα οποία κυμαίνονται από τη σεξουαλική ζωή χωρίς περιορισμούς (συμπεριλαμβανομένου βιασμό καλόγριας) και για την αδικαιολόγητη πολιτική κυριαρχία πάνω από τη βασιλική οικογένεια.Αυτο που θεωρηθηκε χαρισμα σωζετε σε μουσειο στη Ρωσια και μαλιστα αισθανονται υπερηφανοι.Ειναι ακαταλληλο για ανηλικους,αλλα οτι ειναι εκθεμα μουσειου δεν λογοκρινετε.

Δείτε το έκθεμα

Σιγά μην είδατε κάτι τέτοιο στο BODIES...

(ΧΙΣΕ 01) Η Πιπα του Παππου

Άντε, για να σε βάλω στο κλίμα του blog μου, κοίτα πως ή τι πρέπει να γράφεις κι εσύ...

Η ώρα, γύρω στις 9 το βράδυ. Μετά από -άλλη- μια συνηθισμένη βόλτα στο “steki” φεύγω για το σπίτι. Πάνω στην μηχανή του γνωστού μου δυστυχώς τουρτουρίζω από το βρωμόκρυο, ευτυχώς όμως είναι τεραστίων διαστάσεων αυτός και κάπως σώζεται η κατάσταση. Βασικά η κατάσταση “βρωμόκρυο” ποσώς με νοιάζει, καθότι χοντρόφιλος και μογγολάγνος εγώ, βρήκα ευκαιρία να χώσω τα χέρια μου -αθώα(;)- στα κωλομέρια του. Φτάνοντας στην Πλατεία, κοντά εκεί που μένω, χαιρετιόμαστε και την κάνει. Έλα όμως που εγώ είχα φτιαχτεί κάπως, πάνω στη μηχανή, είχα κατεβάσει και τα έντερα μου και -όπως και να το κάνουμε- βοηθάει... Δε βαριέσαι λέω, και οδεύω προς την Πίτα Του Παππού, να χλαπακιάσω το κατιτίς μου. Πάντα μετά από τόνους αλκοόλ θέλω να φάω τον Αγλέουρα!
Να σου πω την αλήθεια, πρώτη φορά αγόραζα φαγητό από το συγκεκριμένο μαγαζί. Μπαίνοντας μέσα, ούτε μια ματιά δεν έριξα στα μενού και παράγγειλα ό,τι μου κατέβηκε! Περιμένοντας την παραγγελία μου, εξετάζω γύρω μου τον χώρο, τον κόσμο που καθόταν, ένα σκανάρισμα με λίγα λόγια... Τίποτα το ιδιαίτερο. Στο βάθος όμως του μαγαζιού, κάτι μου κάνει κλικ! Ένας τύπος μουσάτος, κάπως εύσωμος, καθόταν μόνος του και έτρωγε. Χμμμ... Να κάτι άξιο προσοχής επιτέλους. Αλλά με το μυαλό κολλημένο στην φράση “Φάτε μάτια ψάρια...” και αφού το θαυμάζω για λίγη ώρα, γυρίζω να μιλήσω στην κοπέλα στο ταμείο. Δεν ήταν εκεί όμως και ρωτάω κάποιον ψήστη -νομίζω- για το πού είναι η τουαλέτα. Όση ώρα γινόταν αυτό το αλισβερίσι πληροφοριών για την τουαλέτα, με την άκρη άκρη του ματιού μου καταλαβαίνω πως ο μουσάτος κύριος πήγαινε ήδη στην τουαλέτα. Κοίτα να δεις, σκέφτομαι. Ο Διάολος τελικά, λες να έχει όντως πολλά ποδάρια?
Κατεβαίνω και εγώ κάτω, ο τύπος ήδη ήταν σε μία από τις δύο ατομικές, και πάω στην δεύτερη. Όντας μέσα εγώ, ακούω το καζανάκι από δίπλα, τον νιπτήρα και εκείνη την ώρα βγαίνω κι εγώ. Μόλις που είχε τελειώσει με τα χέρια του και ανεβαίνοντας τις σκάλες, τον κοιτάζω επίμονα ρίχνοντας και ένα απαλό χαμόγελο. Η έκφρασή του, την στιγμή που κοιταχτήκαμε, μου έκανε κάτι σα να σκεφτόταν “Μα τι διάολο μου γελάει τούτος εδώ”. Σκεπτόμενος έτσι, ανέβηκα πάνω να πάρω και την παραγγελία μου.
Παίρνοντας τα πράγματα, βλέπω πως ο τύπος ήταν έξω στο πεζοδρόμιο, δείχνοντας πως περίμενε ταξί. Τουλάχιστον έτσι κατάλαβα εγώ. Δεν ξέρω ποιος σατανάς (και καλά. Το αλκοόλ ήταν ρεεε) μπήκε εκείνη την ώρα μέσα μου, αλλά με ελάχιστους ενδοιασμούς πάω δίπλα του και τον χαιρετάω λέγοντας μια καλησπέρα. Πλέον είμαι πολύ κοντά του και μ΄αρέσει. Είναι αρρενωπός, καλοφτιαγμένος. Το γράφω αυτό, γιατί έχω και μια άλφα μυωπία, είχα και τις ντάγκλες μου, και συνήθως πέφτω πολύ έξω. Ξαφνιασμένος αυτός, μου ανταποδίδει την καλησπέρα και πριν φτάσουμε στο σημείο να κολλήσουν εκεί τα πράγματα, συστήνομαι. Μου λέει και αυτός το όνομα του όμως διακρίνω μια παύση! Τι να κάνω, προτείνω να πάμε για ένα ποτό.
“Γιατί?”, με ρωτάει...
Αμάν, την πάτησα σκέφτομαι... Ας το ρίξω στην τύχη! Δε μπορούσα να σκεφτώ κάτι άλλο εκείνη τη στιγμή κι έτσι του λέω, “έτσι, για ποτό και παρέα” που ήταν κι ένα βιβλίο με παρεμφερή τίτλο που ποτέ δεν διάβασα. Στην καταφατική απάντηση που μου έδωσε, ε ξεμπλόκαρα!
Πήγαμε σε ένα χαρτοπαιγνιομπουρδελοκαφέ εκεί κοντά. Ήσυχο μου είπε πως θα ήταν το μαγαζί, η καμία σχέση. Αφού καθίσαμε και παραγγείλαμε, αρχίσαμε την κουβέντα. Όμως ήταν κάπως απόμακρος. Είχε φάει κόλλημα, γιατί του την έπεσα! Πως διέκρινα ότι είναι αδερφή! Τόσο πολύ του φαίνεται? Τον ηρέμησα λίγο, αφού του είπα πως απλά το αλκοόλ με έσπρωξε να κάνω ό,τι έκανα. Υπό κανονικές συνθήκες, τίποτα από τα παραπάνω δεν θα έκανα.

Διευκρίνηση: Όλη αυτή την ώρα, είμαι καυλωμένο!

Φτάνοντας όμως την κουβέντα γύρω από το σεξ, εκεί αρχίζει και μου τα χαλάει! Πάνε οι όποιες ενοχές είχε μέχρι εκείνη την στιγμή, πάνε τα κολλήματα, πάνε όλα. Ξεσκίσματα, τεράστιες ψωλές και ξαφνικά από αρρενωπός που ήταν μέχρι τότε, σκάει και κάτι σπασίματα στα χέρια, μου την έκανε λαπά! Τι γκαντεμιά έπαθα γαμώτο μου! Δεν έχω χειρότερο, από το να μου γίνει κάτι τέτοιο!
Μη σου τα πολυλογώ, φύγαμε από το χαρτοπαιγνιομπουρδελοκαφέ (τι ήθελα και πρότεινα ποτό) και ψάχναμε για σκοτεινό νταρκ αλλεη, για μια πίπα στα γρήγορα. Σιγά μην βρήκαμε. Εν τέλει, καταλήξαμε έξω από μια εκκλησία, τίγκα στα φώτα να κάνουμε πιασμάν. Ναι καλά, μου σηκώθηκε, τι να σου πω... Από την μία τα φώτα, από δίπλα ο κεντρικός δρόμος, έχω και αυτόν!!!Φευ!
Λέω μια δικαιολογία πως είμαι λιώμα, πως ζαλίζομαι και τα ρέστα, και για αυτό δε μου σηκώνεται. Επισπεύδω τις διαδικασίες του “άντε γειά” κάνοντας ανταλλαγή των αριθμών μας και δίνοντας ένα ραντεβού κάπου στο μέλλον (πιο μέλλον, δεν γίνεται!)



Αυτή ήταν μια ΧΙΣΕ! Κάθε ομοιότητα με πρόσωπα ή καταστάσεις, είναι εντελώς τυχαία και ουδόλως έχω σκοπό να βλάψω άτομα, χώρους, εκκλησίες, φαστφουντάδικα κτλ...

Empeirioright (.|.) 2009

Καλως Ηλθατε στο Χ.Ι.Σ.Ε

Αρχικά, να σου πω τι ακριβώς είναι το ΧΙΣΕ.
Όπως γράφει και ο υπότιτλος, πρόκειται για site σχετικά με "Χαρούμενες" μεν ροζ ιστορίες σεξουαλικής φύσεως, ΚΥΡΙΩΣ ΟΜΩΣ άσχετες με το "χαρούμενο" σύστημα! Τι θέλω να πω. Ιστορίες που όλοι (και "όλες") έχουμε ακούσει -και βιώσει- στην καθημερινότητα μας, γύρω από την σεξουαλικότητα των "ευθέων" που συνεχώς μας πιάνει αδιάβαστους!
Σαφώς και δεν με ενδιαφέρει η κατάληξη της ιστορίας! Αν στο τέλος δηλαδη, μπορεί να έφαγες ξύλο, να σου έκαναν ανασκολοπισμό, ή μια δημόσια διαπόμπευση στην Πλ.Συντάγματος, είναι το ίδιο με το να βρεθήκατε στο κρεββάτι ή κάπου αλλού!
Η Πορεία μετράει...

Αααντε Παμε :-)