Η ώρα, γύρω στις 9 το βράδυ. Μετά από -άλλη- μια συνηθισμένη βόλτα στο “steki” φεύγω για το σπίτι. Πάνω στην μηχανή του γνωστού μου δυστυχώς τουρτουρίζω από το βρωμόκρυο, ευτυχώς όμως είναι τεραστίων διαστάσεων αυτός και κάπως σώζεται η κατάσταση. Βασικά η κατάσταση “βρωμόκρυο” ποσώς με νοιάζει, καθότι χοντρόφιλος και μογγολάγνος εγώ, βρήκα ευκαιρία να χώσω τα χέρια μου -αθώα(;)- στα κωλομέρια του. Φτάνοντας στην Πλατεία, κοντά εκεί που μένω, χαιρετιόμαστε και την κάνει. Έλα όμως που εγώ είχα φτιαχτεί κάπως, πάνω στη μηχανή, είχα κατεβάσει και τα έντερα μου και -όπως και να το κάνουμε- βοηθάει... Δε βαριέσαι λέω, και οδεύω προς την Πίτα Του Παππού, να χλαπακιάσω το κατιτίς μου. Πάντα μετά από τόνους αλκοόλ θέλω να φάω τον Αγλέουρα!
Να σου πω την αλήθεια, πρώτη φορά αγόραζα φαγητό από το συγκεκριμένο μαγαζί. Μπαίνοντας μέσα, ούτε μια ματιά δεν έριξα στα μενού και παράγγειλα ό,τι μου κατέβηκε! Περιμένοντας την παραγγελία μου, εξετάζω γύρω μου τον χώρο, τον κόσμο που καθόταν, ένα σκανάρισμα με λίγα λόγια... Τίποτα το ιδιαίτερο. Στο βάθος όμως του μαγαζιού, κάτι μου κάνει κλικ! Ένας τύπος μουσάτος, κάπως εύσωμος, καθόταν μόνος του και έτρωγε. Χμμμ... Να κάτι άξιο προσοχής επιτέλους. Αλλά με το μυαλό κολλημένο στην φράση “Φάτε μάτια ψάρια...” και αφού το θαυμάζω για λίγη ώρα, γυρίζω να μιλήσω στην κοπέλα στο ταμείο. Δεν ήταν εκεί όμως και ρωτάω κάποιον ψήστη -νομίζω- για το πού είναι η τουαλέτα. Όση ώρα γινόταν αυτό το αλισβερίσι πληροφοριών για την τουαλέτα, με την άκρη άκρη του ματιού μου καταλαβαίνω πως ο μουσάτος κύριος πήγαινε ήδη στην τουαλέτα. Κοίτα να δεις, σκέφτομαι. Ο Διάολος τελικά, λες να έχει όντως πολλά ποδάρια?
Κατεβαίνω και εγώ κάτω, ο τύπος ήδη ήταν σε μία από τις δύο ατομικές, και πάω στην δεύτερη. Όντας μέσα εγώ, ακούω το καζανάκι από δίπλα, τον νιπτήρα και εκείνη την ώρα βγαίνω κι εγώ. Μόλις που είχε τελειώσει με τα χέρια του και ανεβαίνοντας τις σκάλες, τον κοιτάζω επίμονα ρίχνοντας και ένα απαλό χαμόγελο. Η έκφρασή του, την στιγμή που κοιταχτήκαμε, μου έκανε κάτι σα να σκεφτόταν “Μα τι διάολο μου γελάει τούτος εδώ”. Σκεπτόμενος έτσι, ανέβηκα πάνω να πάρω και την παραγγελία μου.
Παίρνοντας τα πράγματα, βλέπω πως ο τύπος ήταν έξω στο πεζοδρόμιο, δείχνοντας πως περίμενε ταξί. Τουλάχιστον έτσι κατάλαβα εγώ. Δεν ξέρω ποιος σατανάς (και καλά. Το αλκοόλ ήταν ρεεε) μπήκε εκείνη την ώρα μέσα μου, αλλά με ελάχιστους ενδοιασμούς πάω δίπλα του και τον χαιρετάω λέγοντας μια καλησπέρα. Πλέον είμαι πολύ κοντά του και μ΄αρέσει. Είναι αρρενωπός, καλοφτιαγμένος. Το γράφω αυτό, γιατί έχω και μια άλφα μυωπία, είχα και τις ντάγκλες μου, και συνήθως πέφτω πολύ έξω. Ξαφνιασμένος αυτός, μου ανταποδίδει την καλησπέρα και πριν φτάσουμε στο σημείο να κολλήσουν εκεί τα πράγματα, συστήνομαι. Μου λέει και αυτός το όνομα του όμως διακρίνω μια παύση! Τι να κάνω, προτείνω να πάμε για ένα ποτό.
“Γιατί?”, με ρωτάει...
Αμάν, την πάτησα σκέφτομαι... Ας το ρίξω στην τύχη! Δε μπορούσα να σκεφτώ κάτι άλλο εκείνη τη στιγμή κι έτσι του λέω, “έτσι, για ποτό και παρέα” που ήταν κι ένα βιβλίο με παρεμφερή τίτλο που ποτέ δεν διάβασα. Στην καταφατική απάντηση που μου έδωσε, ε ξεμπλόκαρα!
Πήγαμε σε ένα χαρτοπαιγνιομπουρδελοκαφέ εκεί κοντά. Ήσυχο μου είπε πως θα ήταν το μαγαζί, η καμία σχέση. Αφού καθίσαμε και παραγγείλαμε, αρχίσαμε την κουβέντα. Όμως ήταν κάπως απόμακρος. Είχε φάει κόλλημα, γιατί του την έπεσα! Πως διέκρινα ότι είναι αδερφή! Τόσο πολύ του φαίνεται? Τον ηρέμησα λίγο, αφού του είπα πως απλά το αλκοόλ με έσπρωξε να κάνω ό,τι έκανα. Υπό κανονικές συνθήκες, τίποτα από τα παραπάνω δεν θα έκανα.
Διευκρίνηση: Όλη αυτή την ώρα, είμαι καυλωμένο!
Φτάνοντας όμως την κουβέντα γύρω από το σεξ, εκεί αρχίζει και μου τα χαλάει! Πάνε οι όποιες ενοχές είχε μέχρι εκείνη την στιγμή, πάνε τα κολλήματα, πάνε όλα. Ξεσκίσματα, τεράστιες ψωλές και ξαφνικά από αρρενωπός που ήταν μέχρι τότε, σκάει και κάτι σπασίματα στα χέρια, μου την έκανε λαπά! Τι γκαντεμιά έπαθα γαμώτο μου! Δεν έχω χειρότερο, από το να μου γίνει κάτι τέτοιο!
Μη σου τα πολυλογώ, φύγαμε από το χαρτοπαιγνιομπουρδελοκαφέ (τι ήθελα και πρότεινα ποτό) και ψάχναμε για σκοτεινό νταρκ αλλεη, για μια πίπα στα γρήγορα. Σιγά μην βρήκαμε. Εν τέλει, καταλήξαμε έξω από μια εκκλησία, τίγκα στα φώτα να κάνουμε πιασμάν. Ναι καλά, μου σηκώθηκε, τι να σου πω... Από την μία τα φώτα, από δίπλα ο κεντρικός δρόμος, έχω και αυτόν!!!Φευ!
Λέω μια δικαιολογία πως είμαι λιώμα, πως ζαλίζομαι και τα ρέστα, και για αυτό δε μου σηκώνεται. Επισπεύδω τις διαδικασίες του “άντε γειά” κάνοντας ανταλλαγή των αριθμών μας και δίνοντας ένα ραντεβού κάπου στο μέλλον (πιο μέλλον, δεν γίνεται!)
Αυτή ήταν μια ΧΙΣΕ! Κάθε ομοιότητα με πρόσωπα ή καταστάσεις, είναι εντελώς τυχαία και ουδόλως έχω σκοπό να βλάψω άτομα, χώρους, εκκλησίες, φαστφουντάδικα κτλ...
Empeirioright (.|.) 2009
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου