(ΧΙΣΕ 03 Part II/III) Στα Πάτρια Εδάφη {...οι βλάχοι όπου λάχει?}

Ξημερώματα, σχεδόν, το άλλο πρωί, η χαρούμενη παρέα ξεκίνησε για την Καρδιτσατσά. Με νωπές ακόμα τις μνήμες από τα όχι-και-τόσο-χαρούμενα γεγονότα της προηγούμενης μέρας, είχαμε όλοι κάτι μούτρα μέχρι το πάτωμα. Οι ομάδες πλέον δύο και το ίδιο σκηνικό φαινόταν πως θα είχε συνέχεια. Η Καρδιτσατσά εν το μεταξύ, ήταν και το birthplace της Ντιβανσί. Η οποία και φρόντισε ήδη από το Άθενς να μας επισημάνει πως θα πρέπει να προσέχουμε τις κινήσεις μας, γιατί την ξέρουν όλη μέσα στην πόλη. Τι να πεις... Θα δεις παρακάτω.

Μ'αυτά και με'κείνα που λες, φτάσαμε επιτέλους και στην Καρδιτσατσά. Κάπως πιο χαρούμενη η όλη φάση πια, λες και μας ρίξανε φλιτ με άρωμα χαράς και ευτυχίας. Ναι ε? Θα'θελες. Δεν κράτησε πολύ! Αφού κανονίσαμε τα των δωματίων -ο ίδιος διαχωρισμός έγινε και πάλι- έπρεπε με κάποιον τρόπο να ανέβουμε και στα δωμάτια. Πέντε άτομα με βαλίτσες όμως, ήταν πολλά για το μικρό ασανσέρ. Μπαίνει πρώτη η Ζάννα, μπαίνω κι εγώ, ακολουθεί ο Ίων, και χραπ! Τον αρπάζει τον Ίων η Ντιβανσί και με “χαριτομενιά” που θα ζήλευε και η Κουρέλα ντε Βιλλ, και του σφυρίζει ένα φωνήεν. “Επ! Πίσω εσύ, μαζί θα ανέβουμε πάνω. Άσε τα παιδιά πρώτα”. Ράκος ο Ίων! Όλο αυτό το διάστημα να θέλει να ξεμοναχιαστούμε για μερικά λεπτά, ποτέ δεν του έβγαινε. Ακόμα και αυτή η λίγη ώρα που κάνει το ασανσέρ να φτάσει στον όροφο, θα ήταν Δευτέρα Παρουσία αν μας καθόταν. Τζίφος. Βέβαια, εγώ πιστεύω πως και να το καταφέρναμε αυτό, η Ντιβανσί θα πετούσε με το σκουπόξυλο από τις σκάλες και θα μας έπιανε (γιατί σιγά μην δεν είχε πάρει πρέφα τι παιζόταν) αλλά δεν έγιναν έτσι τα πράγματα γιατί δεν παίζαμε στις μάγισσες του Χάρλεμ. Στα δωμάτια τώρα, να κανονίζουμε για το πώς θα πάμε στην Λίμνη Πλαστίκα. Επειδή δεν υπήρχε περίπτωση να συμφωνήσουμε, ξεκινάμε για την κεντρική πλατεία να πιούμε καφέ και από εκεί θα βλέπαμε. Α, ξέχασα! Η Ντιβανσί έπρεπε να περάσει και από το πατρικό της να δει το σόι. Έτσι, οι τέσσερις μας πλέον, την περιμέναμε σε ένα καφέ εκεί γύρω. Ευκαιρία ήταν, να μιλήσουμε και για τα χτεσινά. Εδώ μάθαμε πως όλο το σκηνικό στον Βολός έγινε εξ αιτίας της Ντιβανσί! Ξύπνησε νωρίς, βαριόταν, και έτσι παρότρυνε τον Ίων να ξεκινήσουν μόνοι τους. Όσο τα λέγαμε εμείς, κάτι περίεργο γινόταν γύρω μας. Μπορεί να ήταν η κουβέντα που είχαμε, μπορεί δεν ξέρω τι, πάντως όλο το καφενείο μας κοίταζε. Και να πεις οτι μιλάγαμε δυνατά; Το αντίθετο. Διάφοροι θαμώνες έριχναν ματιές διαπεραστικές! Και τι θαμώνες! Αισθανόσουν λες και βρίσκεσαι στον Υπέρηχο, το δεύτερο μου σπίτι τότε. Και το ξύσιμο, να πηγαίνει σύννεφο μιλάμε. Χράτς χρουτς ο ένας, χρατς χρούτς ο άλλος ούτε στα πουστομάγαζα τέτοιο πέσιμο! Όχι, δεν πήγα τουαλέτα! Αφού που λες το σχολιάσαμε και αυτό, μάλιστα έλαβα και τα εύσημα -λόγω ηλικίας- για το θέμα “μας την πέφτουν”, ήρθε η Ντιβανσί και άρα είμαστε έτοιμοι να την κάνουμε για την Λίμνη Πλαστίκα.

Φωτογραφίες, χαρά, υπόνοιες, ξανά φωτογραφίες, σπόντες, μισά μάτια, φαγητό δίπλα στην Λίμνη, βόλτα στο φράγμα, ξανά ματά φωτογραφίες, επιστροφή στην Καρδιτσατσά.

Καθόμασταν σε ένα μπαράκι τώρα, μέσα στην Αγορά της πόλης και λέγαμε να πάμε σε κάνα ποτάδικο-ξενυχτάδικο. Ρωτάμε το γκαρσόνι και μας προτείνει ένα “που θα μας πήγαινε πολύ” όπως είπε.
Το λέγανε Φωτιά, Φλόγα? Κάπως έτσι. Ε, και ξεκινάμε για εκεί. Ήταν πάρα πολύ κοντά στο μικρό μπαράκι που καθόμασταν, σχεδόν απέναντι. Μπαίνουμε που λες, Η φρίκη! Σκοτάδι! Κάτι φάτσες, σκέτοι δολοφόνοι! Τύποι που σίγουρα θα γνώριζαν τον Παλαιοκώστα στην καλύτερη, ή θα ήταν συγκρατούμενοι του, στη χειρότερη. Η μουσική, κλασσικά. Σκυλιά, Καρράς, και άγιος ο θεός. Κάτι λιγοστές μούντζες που ήταν μέσα, την κάνανε σιγά σιγά. Ένα Αμέρικαν Μπάρ με καπνό, σκατόφατσες, και κάνα δυο ξέκολα. Την πουτάνα μου! Σε κωλόμπαρο μας έστειλε ο μαλάκας? Και εμείς πως ήμασταν? Εγώ, ένα ζελεδιάρικο γεροδεμένο παλικάρι σαν τα κρύα τα νερά (τσ τσ τσ), ο Ίων, στρουμπουλός χαρούμενος 50αρης, η Ντιβανσί, μια δίμετρη ψηλή με χάρη και σπάσιμο βασίλισσας του καλλιτεχνικού πατινάζ, η Ζάννα, ένας αδυνατούλης μυστακοφόρος κυριούλης και ο Κακός Λύκος, χοντρούλης. Η Ντιβανσί δίνει πάντα στόχο. Κάτι τέτοιο μάλλον είδε και ο DJ και ξαφνικά από τα μαύρα σκυλιά της πίστας που έπαιζαν μέχρι εκείνη την στιγμή, κάνει μια επαγγελματική αλλαγή και σκρααατς I'm crazy like a fool, what about it Daddy Cool!!! Τι κεραυνός μας χτύπησε όλους? Και βλέπεις με μιας την Ντιβανσί να είναι ήδη πάνω στην πίστα και με το λυγερό κορμί της να λικνίζεται στο ρυθμό της ντίσκο. Τα χέρια της σχεδόν να αγγίζουν τους προβολείς! Ένα απίστευτο θέαμα και εμείς να ακολουθούμε. Και όχι μόνο εμείς! Όλο το μαγαζί σχεδόν να ζωντανεύει, σφηνάκια να μας κερνάνε συνέχεια, ο DJ να περνάει ντίσκο παράκρουση και η Ντιβανσί, Queen of the Night! Κάποια στιγμή, σκάει δίπλα της ένα κτήνος ντουλάπα με μούσια -σίγουρα συγκρατούμενος του Βασίλη- και τι της είπε ρε? “Μου έχεις κάνει έναν πούτσο σαν το ξύλο”! Η ψηλή βέβαια, καθότι μια κιουρρρία που τιμά το στεφάνι της (όταν είναι μπροστά) αποκρίνεται με θεϊκή ατάκα! “Και εσύ ποιος είσαι, ο Πινόκιο?” και ξεκαρδίζεται στα γέλια. Πάει το κτήνος, έφυγε, ταπεινώθηκε. Η πλάκα εδώ, ποιά είναι όμως... Βλέπουμε το κτήνος αφού φεύγει, να ακούει τα εξ αμάξης από τον “απροσδιορίστου ηλικίας και φύλου” φίλο του! Από ότι μάθαμε μετά, ήταν και οι δύο από το Άθενς! Λες να ήταν και αυτοί χαρούμενοι?
Εγώ κάποια στιγμή, πάω για τουαλέτα (ναι, πήγα). Περίμενα να μπω στην μία αντρική και ήμουν παρέα με έναν 45αρη που περίμενε και αυτός. Και δεν θα πιστέψεις τι μπορεί να έγινε! Ο 45αρης μου χαμογελάει! Μου δείχνει και την τουαλέτα να μπούμε μέσα μαζί, ναι ω, άναψα! Και να σου η χαλάστρα! Μπαίνουν μέσα δυο μουτζά!!! Καταστροφή... Δεν ήξερα και πολλά τότε πάει το επιτόπιο νταραβέρι. Γαμώτ...

Τα σφηνάκια στο μεταξύ, να μην έχουν σταματημό! Τόσο κέφι, που δεν προσέξαμε οτι η Ζάννα ήταν σε μια γωνιά και δεν συμμετείχε. Ήταν χάλια. Δεν μας έλεγε τι έγινε αλλά με τα πολλά μας ξέρασε το απίστευτο! Πέντε μαλακισμένα που καθόταν δίπλα και όχι μόνο μας έκραζαν, είπαν και της Ζάννας (την αποκάλεσαν “ρε γέρο”) να τους πάρει από μια πίπα και να τους σκάσει και κάνα τάλιρο! Τα παίρνω στο κρανίο και πάω για φασαρία. Όχι όμως την κλασική φασαρία... Πάω στο μπάρ και παραγγέλνω 6 σφηνάκια. Τα πέντε με σκέτο ταμπάσκο και λίγη βότκα για ντανιά, και το δικό μου κανονικό. Και πάω στα αγάμητα! “Κερασμένα” τους λέω ενώ στην μούρη τους έχει αποτυπωθεί η λέξη 'απορία'. “'Άντε, τι φοβάστε μεγάλοι άνθρωποι”. Τα βουτάνε, τα πίνουν, πνίγονται και τους αρχίζω. “Ποιος πούστης από εσάς την έπεσε στο φίλο μου?”. Κανείς δε μιλάει. Κάνουν τα πάντα για να μην έρχονται σε επαφή με το βλέμμα μου. Ένας μόνο χαζογελάει πίσω από τα -ακόμα- αξύριστα μούσια του.”Εσύ” δείχνοντάς τον, “Εσύ φαίνεσαι πιο πούστης από τους άλλους. Άρα εσύ το είπες”. Ψιλο-χαμογελάνε τώρα οι υπόλοιποι τέσσερις και κατσουφιάζει αυτός. Και θα περίμενε κανείς, να γίνει καμιά μανούρα τώρα. Αντί αυτού όμως, αρχίσαμε έναν περίεργο διάλογο!
“Είσαι αδερφή?”
“Τι δουλεία έχεις με αυτούς?”
“Σ'αρέσουν οι παππούδες?”
και άλλα τέτοια... 'Όση ώρα γινόταν ο περίεργος διάλογος οι άλλοι την κάνανε για το χοτελ. Επειδή εγώ όμως δεν θυμόμουν που ακριβώς ήταν το ξενοδοχείο, προθυμοποιήθηκαν και τα πέντε αγοράκια (20-21 χρονών όλα τους) να με πάνε εκεί. Στο δρόμο να με ρωτάνε ξανά τι δουλειά είχα με τους γέρους και έξω από την πόρτα του χοτελ, να θέλουν να ανεβαίνουμε όλοι μαζί! Φυσικά και δεν δέχτηκα, εννοείτε αυτό. Δυο από αυτά μου δώσανε και το τηλέφωνο τους, σε περίπτωση που κατέβαιναν στο Άθενς. Είδες τα μικρά? .............(TO BE CONTINUED)


Αυτή ήταν μια ΧΙΣΕ! Κάθε ομοιότητα με πρόσωπα ή καταστάσεις, είναι εντελώς τυχαία και ουδόλως έχω σκοπό να βλάψω άτομα, χώρους, Βολιώτες, Καρδιτσατσιώτες κτλ...

Empeirioright (.|.) 2009