Εχουμε την ταση, αλλα δεν εχουμε ακομα φτασει...

Σάββατο βράδυ και κάθομαι μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή...
Τίποτα στο νετ δεν μου κινεί το ενδιαφέρον. Τηλεόραση δεν βλέπω, έτσι κι αλλιώς. Οι κόλες που πίνω, άπειρες. Τελείωσε και η μουσική, πανάθεμά την. Κλειστά τα φώτα, μόνο κάτι λευκά leds ξεχασμένα από τα XMas ή και για να δώσουν μια χαρούμενη νότα στο δωμάτιο, είναι αναμμένα που μαζί με τον καπνό των τσιγάρων, κάνει ένα πολύ όμορφο εφέ. Η απόλυτη βαριεμάρα, με λίγα λόγια. Και ξαφνικά!!!
Ω! του θαύματος!
Σβήνουν όλα από μπροστά μου, χάνω το οπτικό μου πεδίο! Τι μου συνέβη? Δεν ακούω τίποτα. Ούτε να κουνηθώ δεν μπορώ. Είμαι ανήμπορος!
Δεν περνάνε μερικά κλάσματα του δευτερολέπτου -ή και ολόκληρα λεπτά- και τεράστιες ροζ φλόγες με περικυκλώνουν! Νοιώθω το κορμί μου να μυρμηγκιάζει! Κάθε τρίχα στο σώμα μου έχει σηκωθεί πιο πάνω και από την μύτη της Γιάννας.
Και τότε ακούω Την φωνή!

ΕΛΑ

Μια χαρούμενα τσιριχτή και κάπως αντρική φωνή με λίγη εσάνς μπάσου εισβάλει, κυριολεκτικά, στον χώρο! Δεν βλέπω κανέναν όμως. Ακούω αλλά όχι με την κλασική μέθοδο. Η φωνή, είναι μέσα μου! Στο κεφάλι μου, στο δέρμα μου, στις φλέβες, στα κύτ-τα-ρα μου! Είναι παντού!

ΚΑΛΕ, ΓΕΙΑ ΣΟΥ!

Και τότε είμαι μάρτυρας! Γίνομαι μάρτυρας του Άγιου Πούστη! Κάνει την εμφάνιση του επιτέλους μπροστά μου, λυγερός, χαρούμενος, στο'να χέρι έχει dildo στ'άλλο χέρι το τεφτέρι (με τα κονέ)!
Ζω στιγμές Αποκάλυψης! Αν και βασικά περίμενα πρώτα να καεί ένας θάμνος ή έστω μια γλάστρα της τηλεόρασης μπροστά μου, για το θεαθήναι, αλλά τι να γίνει, συμβιβάζομαι με τις ροζ φλόγες και τον ντυμένο με Just Cavalli Άγιο.

ΨΑΞΕ ΜΩΡΗ, ΨΑΞΕ!

Και εκεί, μπαίνω στο νόημα! Ο Άγιος Πούστης μου ακούμπησε το dildo στην κεφαλή και εκεί, κάνει μια πιρουέτα με ντανιά και πουφ, επανέρχομαι ξανά στην πραγματικότητα. Κάπως ζαλισμένος, ακόμα ακούω τις χαρούμενες νότες του YMCA που έπαιζαν όλη αυτή την ώρα.
Το δωμάτιο μου φαίνεται κάπως πιο όμορφο από πριν, ή κάνω λάθος? Και γιατί παίζουν Madonna τα ηχεία μου??? Τρελά πράγματα...
Και με την Άγια Επιφώτηση μου, ξεκινάω αυτό που μου ζήτησε ο Άγιος...


Και ιδού το αποτέλεσμα!!!
Κλικ για να μεγαλώσει




ΥΓ. Περιμένω και την επιστροφή του Αγίου Πούτσου ή Φαλλού.

Χρόνια Πολλά ΙΙ

Άγιες μέρες που πέρασαν, σκέφτηκα να συμβάλω με την σειρά μου και εγώ στην διατήρηση του κλίματος της ανάστασης. Έτσι, για να μη με λέτε και αντίχριστο!
Βρήκα λοιπόν και επέλεξα μερικά πορτραίτα του φωτογράφου Ramon Martinez.
Απλά, απόλαυσε τα...

Για περισσότερα, πατήστε εδώ...

Happy Fister 2009

Η Αγάπη είναι...

Είναι θλιβερό...
Τι να πει τώρα ο Ευαγγεβλάκος σε αυτή την χαροκαμένη μάνα, που με τόση μανία την χτύπησε η μαύρη μοίρα!
(η κάμερα ζουμάρει στα βουρκωμένα μάτια της)
Το αγόρι της, ο μονάκριβος της υιός, ο κανακάρης της, την κουνάει την αχλαδιά! Το πνίγει το κουνέλι. Είναι ένας πούστης!
(ξε-ζουμ)
Πως θα ξαναπάει στον ενάρετο Παπά της ενορίας της? Τι να του πει? Διότι ως Άνθρωπος του ενός και μοναδικού Θεού, ο Παπάς, είναι αμόλυντος, όσιος. Δεν ξέρει από αυτά τα “κοσμικά” και ανώμαλα πάθη που έχει ο υιός της, ο Νίνιο.
Ο άγιος αυτός Παπάς τώρα την κοιτάζει με περιφρόνηση. Και δίκιο έχει.
(η κάμερα ζουμάρει στο αγριεμένο και γεμάτο αηδία βλέμμα του πάτερ. Έντονη αίσθηση προκαλούν τα παραμορφωμένα, από το βδελυρό και ανόσιο περιστατικό, μάτια του)
Μα να τύχει κάτι τέτοιο, κάτι τόσο σατανικό και σπάνιο, στη δική του ενορία? Δεν το πιστεύει, δεν μπορεί...
(ξε-ζουμ)
Ο μαινόμενος θετός πατέρας του Νίνιο, είναι στην απέναντι πλευρά του στούντιο. Η κάμερα 3 εστιάζει στο πρόσωπο του.
Φωνάζει, είναι έξαλλος! Λέξεις πύρινες εκτοξεύονται από το στόμα του! Τα μπίπ πάνε κι έρχονται. Με τον Σταυρό στο χέρι και αυτός, εις το όνομα του Πατρός, του Υιού, του Περιστεριού και του Άρχοντα Καρατζαφλώρα ορκίζεται μπροστά στο κοινό, που σοκαρισμένο τον παρακολουθεί και του συμπαραστέκεται, πως άμα τον πιάσει, θα τον βάλει σε έναν πάγκο και θα τον πετσοκόψει με μπαλντά. Όπως κάνουν άλλωστε και όλοι οι σωστοί γονείς στην χαρούμενη χώρα. Το κοινό ζητωκραυγάζει, εκστασιάζεται! Θέλει το αίμα του Νίνιο! Θέλει τον Νίνιο νεκρό από μπαλντά. Όσο η κάμερα είναι στο κοινό, τόσο μεγαλύτερες εκδηλώσεις πάθους και συμπαράστασης εκτυλίσσονται μπροστά στον φακό. Sing Alleluia!!!

Μια ευχάριστη διακοπή για πολιτικά ορθές διαφημίσεις...



Ας μάθουμε λοιπόν τώρα, ποιος είναι ο Νίνιο.
Ο Νίνιο, ετών 10, υιοθετήθηκε στο Ποζνάν της Πολωνίας. Όλοι περίμεναν, μετά την απόκτηση του, να συμβάλει στην διαιώνιση του είδους του. Όμως αυτός, προτίμησε να κάνει τσιμπούκια και να τον ψιλοπαίρνει ενίοτε από τους άλλους που γνώρισε εκεί. Πράγμα που τρέλανε έναν συντηρητικό δημοτικό σύμβουλο! Άκου εκεί να δώσουν 8.5 εκατομμύρια ευρώ και αυτός να τους βγει καράπουστάρα! Και θα ήταν κάπως αποδεκτό, αν έχωνε στον κώλο του άντε 20-25cm κρέατος, αλλά όταν μιλάμε για ενάμιση μέτρο ψωλή, βάρους 8 κιλών τότε κάτι παίζει...
Έτσι που λες, έγιναν τα πράγματα, εκεί, στον ζωολογικό κήπο της Πολωνίας με τον Νίνιο τον ελέφαντα.

(Διάφορες πηγές από το ελληνικό ιντερνετ. Δες πόσο χαρακτηριστικά ίδιες, είναι οι αναρτήσεις του ΣΚΑΪ και του IN.GR)



Αυτή ήταν μια ΧΙΣΕ! Κάθε ομοιότητα με πρόσωπα ή καταστάσεις, είναι εντελώς τυχαία και ουδόλως έχω σκοπό να βλάψω άτομα, χώρους, ελέφαντες, τον ΣΚΑΪ και το ΙΝ.GR κτλ... Αλλά τους "Χρι$τιανούς", ναι, θέλω!

(ΧΙΣΕ 04) Sweet and Sour

Χρόνια μετά την πρώτη μου εμπειρία με ταρίφα (το ξεπαρθένεμα με άλλα λόγια), είχα πλέον αποκτήσει αρκετές γνώσεις, πάνω στο θέμα “Επιτόπιο Νταραβέρι”. Ας είναι καλά και ένας φίλος μου, που μου έκανε μαθήματα πάνω σε αυτό. Τι πρέπει να δω, πως να αντιδράσω, πότε θα πω ατάκα και τέτοια. Είχε γαμώ τα γέλια όταν την πρώτη φορά, μετά από αρκετά μαθήματα, έσκασε ένα απροειδοποίητο crash test! Έπρεπε να πάω από το σπίτι μου στο Περδιστερι όπου και με περίμενε ο “δάσκαλος”. Μπαίνω σε ένα ταξί που λες. Στην αρχή, βλέπω τον ταρίφα να κάνει πιο πίσω την πλάτη του καθίσματος του. Αυτό δίνει μια καλύτερη οπτική στον συνοδηγό στην περιοχή “πακέτο” του οδηγού, ειδικά αν έχει κοιλιά. Ύστερα, ανάβει τσιγάρο και αρχίζει να ξύνεται πότε στα αρχίδια του (πλάγια) και πότε στο κέντρο. Ακολουθώ με μικροενδοιασμούς. Ξύνομαι κι εγώ, αλλά μου ήταν πιο δύσκολο εξαιτίας του σχετικά στενού μου παντελονιού. Μου δίνει να καταλάβω, πιάνοντας τον πούτσο του πάνω από το παντελόνι του, πως είναι καύλωμενος. Έλα όμως που σε αυτό το σημείο, όσα μαθήματα και να κάνεις, αν δε το'χεις δε σου βγαίνει. Τριβόταν ο άνθρωπος, τόσο που σε λίγο θα έχυνε και μόνος του, αλλά εγώ ναι μεν πέρασα στη θεωρία μα στην πράξη, στόκος, βούρλο. Game Over! Φτάσαμε στον προορισμό μου, πλήρωσα και έφαγα τις άπειρες μούτζες από τον “δάσκαλο”. Και λογικό ήταν. Που πας ρε κακομοίρη...

Κάτι παρόμοιο λοιπόν, αλλά με την απαραίτητη εμπειρία πλέον, έγινε κάνα χρόνο μετά.
Ύστερα από ένα 2ήμερο ξενύχτι που απ'όλα είχε εκτός του σεξ, βρίσκομαι στο σπίτι του “δάσκαλου” πίνοντας έναν ακόμα πρωινό καφέ με Red Bull. Η μέρα Κυριακή και η ώρα κοντά στις 12 το μεσημέρι. Συννεφιά έξω, μια γενική μουνταμάρα να κυκλοφορεί στον αέρα, που εμένα όμως με κάνει να λυσσάω για σεξ! Τόσο αλκοόλ αυτές τις δύο νύχτες και όλη αυτή η υπερένταση, με κάνουν living sex doll. Τέτοια πείνα για νέο κρέας.
Κάθομαι που λες για ταξί, έξω από το νοσοκομείο του Λουγγρού. Ένα δυο τσιγάρα, και εμφανίζεται το πρώτο μετά από τόση ώρα.
Φακ! Γκαντεμιά! Οδηγός του ταξί, είναι γυναίκα! Η υπέρτατη φρίκη...
Μπαίνω κανονικά, τα νεύρα δε τσατάλια, και όπως ήταν φυσικό της λέω να πάμε πλατεία Τιράνων. Σιγά έτσι όπως ήμουν, και με τόσο μεγάλη διαδρομή μέχρι το σπίτι, μην πήγαινα σπίτι. Φτάνουμε στην πλατεία και αράζω λίγο στην πιάτσα. Παίρνω μια τυρόπιτα και ένα Milko από του “Βαγγέλης Μικροκύματα” και περιμένω παρατηρώντας την πιάτσα μήπως και σκάσει το 10 το καλό. Αφού κάνω κι ένα τσιγάρο, χωρίς καν να απελπιστώ που αργεί να εμφανιστεί αυτό, να το! Τόση σιγουριά πως κάτι θα βρισκόταν, “έναν πούστη ταρίφα, γαμώ το κέρατο μου” που λέει και ο σοφός λαός μας. Πρέπει να είχα ενσωματωμένο gaydar, αλλά όχι τόσο updated.
Πετάω το τσιγάρο και βουρ για τον πατσά. Μπαίνω μέσα στο ταξί, καλημερίζω, σπίτι του λέω.

Περιγραφή κρέατος: Ένας σχετικά γεροδεμένος 45αρης, με τα κατάλληλα ποσοστά λίπους, παχύ άσπρο μαλλί, μαύρο φρύδι και μια φάτσα από αυτές που αποκαλώ “χαζούλικη”. Αν τον έκανα σύγκριση με το τότε πρότυπο μου, τον Πασχάλη, θα έλεγα πως ήταν κοντά στο 99% μη σου πω και παραπάνω.

Καθότι μάλλον μου φαινόταν το ξενύχτι στη μούρη, ο ταρίφας δεν παρέλειψε να το σχολιάσει. Ήμασταν στις αρχές της Αραχνών όταν αρχίζει την κουβέντα.
“Πω ρε φίλε... Ξενύχτι, ξενύχτι?” με ρωτάει.
“Άστα”, του λέω εγώ. “Διπλό. Πονάει και καίει όλο μου το σώμα”, θέλοντας να δώσω λίγη σάρκα στην κουβέντα.
“Πόσο χρονών είσαι? Είσαι 24-25?” και με κάνει να χαρώ. Με τόσο ξενύχτι και μου έβγαλε 5 χρόνια? Καλόόός...
30 είμαι, το απαντάω.
“Παντρεμένος?”
“Όχι βρε. Μικρός είμαι ακόμα.”
“Μη το λες αυτό. Εγώ παντρεύτηκα στα 25 μου”, μου λέει και συνεχίζει “Έχω και 2 παιδιά”
“Να σου ζήσουν” και βλέπω πως το πράμα δεν τσουλάει...
“Κι εγώ τα ίδια έκανα μέχρι που παντρεύτηκα. Να παντρευτείς κι εσύ και θα δεις πως δεν θα τα κάνεις αυτά, θα γίνεις άλλος άνθρωπος μπλα μπλα μπλα”. Παύση ακρόασης... Ωχ, λέω από μέσα μου. Σε χριστιανό πέσαμε, κρίμα τη φάτσα...
Εγώ, με την όλη δύναμη που είχα, να του λέω πως ο τρόπος ζωής που έχω επιλέξει, δεν μου επιτρέπει να κάνω οικογένεια.
Είσαι μικρός ακόμα, συνεχίζει, γι'αυτό τα λες, θα πήξης και εσύ, θα κάνεις οικογένεια... Εγώ με το που ήρθα στην Ελλάδα από Ρωσία, παντρεύτηκα.
Όχι! Γιατί μου το είπε αυτό? Εκεί που είχα ξενερώσει με την πάρτη του, ξαναφούντωσα μιλάμε. Ήταν ένας Ρωσοπόντιος!!!
Αλλά και αυτός, τι παραλήρημα θεέ μου. Να κρατάει αρκετή ώρα αυτή η συζήτηση. Όσο να του λέω εγώ πως δε μου το επιτρέπουν οι επιλογές που έχω κάνει, τόσο να με ευαγγελίζει με τα της οικογένειας. Ε, αυτό ήταν. Κάποια στιγμή τα πήρα! Δεν ήθελα και πολύ.
"Ρε φίλε, ομοφυλόφιλος είμαι, δεν καταλαβαίνεις τι σου λέω τόση ώρα?"
ΣΚΡΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΤΣ... Ήχος φρεναρίσματος στην άσφαλτο.
Παραλίγο να τρακάρουμε. Δεν μιλάει... Ούτε εγώ. Πέρναγε η ώρα...

...
...

Κάπου στα μισά της Ηλιοσίων σπάει η σιωπή
Ωραίος καιρός ε? λέει με μια φωνή από το βάθος
Και εμένα μου αρέσει αυτή η συννεφιά, αλλά από αύριο είπαν πως ξαναχαλάει, λέω εγώ.

...
...

Και δηλαδή... πας με ...αγόρια?, ρωτάει με ενδοιασμούς
Ναι, αν και δεν θα τα έλεγα αγόρια. Κυρίως, μου αρέσουν οι κύριοι...
ΣΚΡΡΙΙΙΤΣ........!
Παραλίγο πάλι να πέσει στον μπροστινό.

Ήμαστε τώρα κάτω από τις Εξηντατρίς Γέφυρες.

Δηλαδή?, αναρωτιέται
Τι δηλαδή? λέω. Να, ας πούμε σαν και εσένα. Τύπους που έχουνε γιούς και κόρες στην ηλικία μου!
Γκνταααπ! Ήχος από λάθος αλλαγή ταχύτητας...
(θα τον πεθάνω, έλεγα από μέσα μου)

...
...

Πλησιάζουμε στο σπίτι μου...

“Και δηλαδή, τι κάνεις με έναν άντρα?”, ρωτάει και καταλαβαίνω μια αλλαγή στον τόνο ομιλίας του. Δείχνει πιο νορμάλ απ'ο,τι πριν.
Ε, τι λες να κάνουν δύο άντρες στο κρεβάτι. Ο,τι δεν κάνουν ένας άντρας με μια γυναίκα, είπα χαριτωμένα.
“A, δηλαδή θα το έκανες και μαζί μου?”
Μα και βέβαια...
“Θες να δοκιμάσουμε? Δεν το έχω δοκιμάσει ποτέ και λόγο τις οικογένειας μου δεν έχω χρόνο να...” και τον κόβω απότομα λέγοντας “Να, εδώ κατεβαίνω, πόσο είναι? 3.40? Ορίστε... Καλή σου μέρα. Θα τα ξαναπούμε!!!!
Κατέβηκα και κάποια στιγμή που κοίταξα πίσω μου, ήταν ακόμα στο ταξί. Πρέπει να τον έστειλα στον τάφο, 30 χρόνια πιο γρήγορα! E μα τον μαλάκα!!! Οικογένεια, θαλπωρή, παιδιά... με είχε ξενερώσει παντελώς. Και ποτέ μου δεν ήμουν τόσο επιθετικός. Κρίμα το κονέ βέβαια, αλλά από δαύτους, μιλιούνια κυκλοφορούν. Θα γίνει άλλη φορά...


Αυτή ήταν μια ΧΙΣΕ! Κάθε ομοιότητα με πρόσωπα ή καταστάσεις, είναι εντελώς τυχαία και ουδόλως έχω σκοπό να βλάψω άτομα, χώρους, κρυφές αδερφές, ρωσοπόντιους κτλ...

Empeirioright (.|.) 2009