(ΧΙΣΕ 04) Sweet and Sour

Χρόνια μετά την πρώτη μου εμπειρία με ταρίφα (το ξεπαρθένεμα με άλλα λόγια), είχα πλέον αποκτήσει αρκετές γνώσεις, πάνω στο θέμα “Επιτόπιο Νταραβέρι”. Ας είναι καλά και ένας φίλος μου, που μου έκανε μαθήματα πάνω σε αυτό. Τι πρέπει να δω, πως να αντιδράσω, πότε θα πω ατάκα και τέτοια. Είχε γαμώ τα γέλια όταν την πρώτη φορά, μετά από αρκετά μαθήματα, έσκασε ένα απροειδοποίητο crash test! Έπρεπε να πάω από το σπίτι μου στο Περδιστερι όπου και με περίμενε ο “δάσκαλος”. Μπαίνω σε ένα ταξί που λες. Στην αρχή, βλέπω τον ταρίφα να κάνει πιο πίσω την πλάτη του καθίσματος του. Αυτό δίνει μια καλύτερη οπτική στον συνοδηγό στην περιοχή “πακέτο” του οδηγού, ειδικά αν έχει κοιλιά. Ύστερα, ανάβει τσιγάρο και αρχίζει να ξύνεται πότε στα αρχίδια του (πλάγια) και πότε στο κέντρο. Ακολουθώ με μικροενδοιασμούς. Ξύνομαι κι εγώ, αλλά μου ήταν πιο δύσκολο εξαιτίας του σχετικά στενού μου παντελονιού. Μου δίνει να καταλάβω, πιάνοντας τον πούτσο του πάνω από το παντελόνι του, πως είναι καύλωμενος. Έλα όμως που σε αυτό το σημείο, όσα μαθήματα και να κάνεις, αν δε το'χεις δε σου βγαίνει. Τριβόταν ο άνθρωπος, τόσο που σε λίγο θα έχυνε και μόνος του, αλλά εγώ ναι μεν πέρασα στη θεωρία μα στην πράξη, στόκος, βούρλο. Game Over! Φτάσαμε στον προορισμό μου, πλήρωσα και έφαγα τις άπειρες μούτζες από τον “δάσκαλο”. Και λογικό ήταν. Που πας ρε κακομοίρη...

Κάτι παρόμοιο λοιπόν, αλλά με την απαραίτητη εμπειρία πλέον, έγινε κάνα χρόνο μετά.
Ύστερα από ένα 2ήμερο ξενύχτι που απ'όλα είχε εκτός του σεξ, βρίσκομαι στο σπίτι του “δάσκαλου” πίνοντας έναν ακόμα πρωινό καφέ με Red Bull. Η μέρα Κυριακή και η ώρα κοντά στις 12 το μεσημέρι. Συννεφιά έξω, μια γενική μουνταμάρα να κυκλοφορεί στον αέρα, που εμένα όμως με κάνει να λυσσάω για σεξ! Τόσο αλκοόλ αυτές τις δύο νύχτες και όλη αυτή η υπερένταση, με κάνουν living sex doll. Τέτοια πείνα για νέο κρέας.
Κάθομαι που λες για ταξί, έξω από το νοσοκομείο του Λουγγρού. Ένα δυο τσιγάρα, και εμφανίζεται το πρώτο μετά από τόση ώρα.
Φακ! Γκαντεμιά! Οδηγός του ταξί, είναι γυναίκα! Η υπέρτατη φρίκη...
Μπαίνω κανονικά, τα νεύρα δε τσατάλια, και όπως ήταν φυσικό της λέω να πάμε πλατεία Τιράνων. Σιγά έτσι όπως ήμουν, και με τόσο μεγάλη διαδρομή μέχρι το σπίτι, μην πήγαινα σπίτι. Φτάνουμε στην πλατεία και αράζω λίγο στην πιάτσα. Παίρνω μια τυρόπιτα και ένα Milko από του “Βαγγέλης Μικροκύματα” και περιμένω παρατηρώντας την πιάτσα μήπως και σκάσει το 10 το καλό. Αφού κάνω κι ένα τσιγάρο, χωρίς καν να απελπιστώ που αργεί να εμφανιστεί αυτό, να το! Τόση σιγουριά πως κάτι θα βρισκόταν, “έναν πούστη ταρίφα, γαμώ το κέρατο μου” που λέει και ο σοφός λαός μας. Πρέπει να είχα ενσωματωμένο gaydar, αλλά όχι τόσο updated.
Πετάω το τσιγάρο και βουρ για τον πατσά. Μπαίνω μέσα στο ταξί, καλημερίζω, σπίτι του λέω.

Περιγραφή κρέατος: Ένας σχετικά γεροδεμένος 45αρης, με τα κατάλληλα ποσοστά λίπους, παχύ άσπρο μαλλί, μαύρο φρύδι και μια φάτσα από αυτές που αποκαλώ “χαζούλικη”. Αν τον έκανα σύγκριση με το τότε πρότυπο μου, τον Πασχάλη, θα έλεγα πως ήταν κοντά στο 99% μη σου πω και παραπάνω.

Καθότι μάλλον μου φαινόταν το ξενύχτι στη μούρη, ο ταρίφας δεν παρέλειψε να το σχολιάσει. Ήμασταν στις αρχές της Αραχνών όταν αρχίζει την κουβέντα.
“Πω ρε φίλε... Ξενύχτι, ξενύχτι?” με ρωτάει.
“Άστα”, του λέω εγώ. “Διπλό. Πονάει και καίει όλο μου το σώμα”, θέλοντας να δώσω λίγη σάρκα στην κουβέντα.
“Πόσο χρονών είσαι? Είσαι 24-25?” και με κάνει να χαρώ. Με τόσο ξενύχτι και μου έβγαλε 5 χρόνια? Καλόόός...
30 είμαι, το απαντάω.
“Παντρεμένος?”
“Όχι βρε. Μικρός είμαι ακόμα.”
“Μη το λες αυτό. Εγώ παντρεύτηκα στα 25 μου”, μου λέει και συνεχίζει “Έχω και 2 παιδιά”
“Να σου ζήσουν” και βλέπω πως το πράμα δεν τσουλάει...
“Κι εγώ τα ίδια έκανα μέχρι που παντρεύτηκα. Να παντρευτείς κι εσύ και θα δεις πως δεν θα τα κάνεις αυτά, θα γίνεις άλλος άνθρωπος μπλα μπλα μπλα”. Παύση ακρόασης... Ωχ, λέω από μέσα μου. Σε χριστιανό πέσαμε, κρίμα τη φάτσα...
Εγώ, με την όλη δύναμη που είχα, να του λέω πως ο τρόπος ζωής που έχω επιλέξει, δεν μου επιτρέπει να κάνω οικογένεια.
Είσαι μικρός ακόμα, συνεχίζει, γι'αυτό τα λες, θα πήξης και εσύ, θα κάνεις οικογένεια... Εγώ με το που ήρθα στην Ελλάδα από Ρωσία, παντρεύτηκα.
Όχι! Γιατί μου το είπε αυτό? Εκεί που είχα ξενερώσει με την πάρτη του, ξαναφούντωσα μιλάμε. Ήταν ένας Ρωσοπόντιος!!!
Αλλά και αυτός, τι παραλήρημα θεέ μου. Να κρατάει αρκετή ώρα αυτή η συζήτηση. Όσο να του λέω εγώ πως δε μου το επιτρέπουν οι επιλογές που έχω κάνει, τόσο να με ευαγγελίζει με τα της οικογένειας. Ε, αυτό ήταν. Κάποια στιγμή τα πήρα! Δεν ήθελα και πολύ.
"Ρε φίλε, ομοφυλόφιλος είμαι, δεν καταλαβαίνεις τι σου λέω τόση ώρα?"
ΣΚΡΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΤΣ... Ήχος φρεναρίσματος στην άσφαλτο.
Παραλίγο να τρακάρουμε. Δεν μιλάει... Ούτε εγώ. Πέρναγε η ώρα...

...
...

Κάπου στα μισά της Ηλιοσίων σπάει η σιωπή
Ωραίος καιρός ε? λέει με μια φωνή από το βάθος
Και εμένα μου αρέσει αυτή η συννεφιά, αλλά από αύριο είπαν πως ξαναχαλάει, λέω εγώ.

...
...

Και δηλαδή... πας με ...αγόρια?, ρωτάει με ενδοιασμούς
Ναι, αν και δεν θα τα έλεγα αγόρια. Κυρίως, μου αρέσουν οι κύριοι...
ΣΚΡΡΙΙΙΤΣ........!
Παραλίγο πάλι να πέσει στον μπροστινό.

Ήμαστε τώρα κάτω από τις Εξηντατρίς Γέφυρες.

Δηλαδή?, αναρωτιέται
Τι δηλαδή? λέω. Να, ας πούμε σαν και εσένα. Τύπους που έχουνε γιούς και κόρες στην ηλικία μου!
Γκνταααπ! Ήχος από λάθος αλλαγή ταχύτητας...
(θα τον πεθάνω, έλεγα από μέσα μου)

...
...

Πλησιάζουμε στο σπίτι μου...

“Και δηλαδή, τι κάνεις με έναν άντρα?”, ρωτάει και καταλαβαίνω μια αλλαγή στον τόνο ομιλίας του. Δείχνει πιο νορμάλ απ'ο,τι πριν.
Ε, τι λες να κάνουν δύο άντρες στο κρεβάτι. Ο,τι δεν κάνουν ένας άντρας με μια γυναίκα, είπα χαριτωμένα.
“A, δηλαδή θα το έκανες και μαζί μου?”
Μα και βέβαια...
“Θες να δοκιμάσουμε? Δεν το έχω δοκιμάσει ποτέ και λόγο τις οικογένειας μου δεν έχω χρόνο να...” και τον κόβω απότομα λέγοντας “Να, εδώ κατεβαίνω, πόσο είναι? 3.40? Ορίστε... Καλή σου μέρα. Θα τα ξαναπούμε!!!!
Κατέβηκα και κάποια στιγμή που κοίταξα πίσω μου, ήταν ακόμα στο ταξί. Πρέπει να τον έστειλα στον τάφο, 30 χρόνια πιο γρήγορα! E μα τον μαλάκα!!! Οικογένεια, θαλπωρή, παιδιά... με είχε ξενερώσει παντελώς. Και ποτέ μου δεν ήμουν τόσο επιθετικός. Κρίμα το κονέ βέβαια, αλλά από δαύτους, μιλιούνια κυκλοφορούν. Θα γίνει άλλη φορά...


Αυτή ήταν μια ΧΙΣΕ! Κάθε ομοιότητα με πρόσωπα ή καταστάσεις, είναι εντελώς τυχαία και ουδόλως έχω σκοπό να βλάψω άτομα, χώρους, κρυφές αδερφές, ρωσοπόντιους κτλ...

Empeirioright (.|.) 2009