IQ πατατών, περπατούν στον δρόμο!

Κατεβαίνεις απογευματάκι Παρασκευής την Πειραιώς, από Ομόνοια προς Κουμουνδούρου, κρατώντας στο χέρι ένα κουτάκι μπύρα και ακούγοντας μια άσχετη μουσική που παίζει το κινητό σου. Δεν υπάρχει και καμιά ιδιαίτερη κίνηση στον δρόμο παρά τα απαραίτητα οχήματα που αναγκαστικά κινούνται πάνω κάτω, για να συμπληρώσουν την εικόνα της λέξης "πόλη". Πρέπει σε λίγο να είσαι κάπου όταν κάτι στο διάβα σου, όχι μόνο σου χαλάει την εικόνα αλλά και την φαντασίωση ότι είσαι κομμάτι της εικόνας. Ένα πρεζόνι έρχεται προς το μέρος σου και σε ρωτάει που μπορεί να βρει τσιγάρα με 1 ευρώ. Του λες τα πιθανά μέρη, Ζήνωνος, Γερανίου, Μενάνδρου, όμως τον βλέπεις να ωρύεται διότι "τους κυνηγάνε" πλέον και "φοβούνται" να βγουν. Τον διάλογο με το πρεζόνι, τον διακόπτει βίαια μια φωνή πίσω σου, "Ποιοι ρε? Οι Μπάτσοι? Η Χρυσή Αυγή?" και μένεις για λίγα δεύτερα παγωμένος από το άκουσμα και μόνο των λέξεων αυτών. Γυρνώντας το κεφάλι σου προς την φωνή, βλέπεις δύο παιδιά, 18-20 χρονών, ντυμένα με μαύρο τζιν, μαύρη μπλούζα, μαύρο μπουφάν και φυσικά ένα μαύρο φουλάρι περασμένο στο λαιμό. Ο ένας. Ο δεύτερος είχε ήδη φροντίσει να το έχει βάλει ως την μύτη του. Για το κρύο?
Εσείς τι είστε? Αποκρίνεσαι.
Εσύ τι είσαι ρε? Από που είσαι? Αποκρίνονται.
Από όπου θέλω και ότι θέλω, αλλά εσείς κάνετε μπαμ τι είστε τους λες και ως δια μαγείας εμφανίζεται και ένας τρίτος. Πιο μεγαλόσωμος. Το πρεζόνι πουθενά. Οι τρεις τους σε κοιτάνε σαφώς με απειλητικές διαθέσεις και το μόνο σκέφτεσαι είναι πως είσαι κομμάτι της πόλης, Παρασκευή απόγευμα προς βραδάκι, και πως πρέπει να είσαι κάπου. Αλλά εκεί, είσαι μόνος σου. Και απέναντι σου είναι τρεις.
Η εικόνα χάλασε, δεν σου αρέσει και επίσης, θέλεις πλέον να μην είσαι κομμάτι της.
Και τελικά φτάνεις εκεί που ήταν να πας...